Aprili 20
Kumbukumbu la Torati 3: Musa anaendelea na historia ya Israeli, iliyoandikwa kwa ajili ya kizazi chake na vizazi vijavyo, ikiwa ni pamoja na mataifa mengine. Tangu mwanzo katika Mwanzo 1 (ambayo Musa aliandika) tunaona, "Mungu akasema… ikawa hivyo". Vivyo hivyo vilikuwa vikitokea wakati wa uhai wa Musa, hata katika sura hii. Mstari wa 2: BWANA akaniambia “Usimwogope, kwa maana nimemtia yeye na watu wake wote na nchi yake mkononi mwako”, na mistari ya 1-22 iliwakumbusha watu wakati huo, na kuwakumbusha wasomaji sasa. “Mungu akasema… ikawa hivyo”. Bila shaka, bila maneno na ahadi za BWANA, hofu na mashaka vingetawala. Miji mingi ilikuwa na kuta ndefu, kulikuwa na “majitu” katika nchi, kulikuwa na majeshi yenye nguvu ya kushinda n.k., na wao kama taifa walikuwa wameshindwa miaka 38 iliyopita (walishindwa KUMWAMINI MUNGU na maneno na ahadi zake), je, ingetokea tena? Wakati huu ilikuwa tofauti. Walikuwa WANAJIFUNZA kumtumaini Mungu, si wao wenyewe. Wao wenyewe hawangeweza kuwashinda maadui, lakini KWA MUNGU, wakijua mapenzi yake, watu wa Mungu hawangeweza kushindwa. Je, Musa alitambua kwamba watu wake (waliokomaa kwa miaka 38 zaidi) walikuwa na mawazo tofauti na kundi lililopita? Inaonekana kwamba walikuwa na woga kidogo, na kwa imani walikuwa waaminifu zaidi. Tuko kundi gani? Kundi la imani au kundi la woga? Kuna hofu kila mahali - katika nchi nyingi, na hata katika Eklesia na familia zetu. Wengi wetu tumekuwa safarini kwa muda mrefu. Je, Mungu amekuwa pamoja nasi? Ndiyo. Je, kumekuwa na nyakati ngumu? Ndiyo, lakini Mungu alikuwa pamoja nasi. Je, tumekuwa na Mungu? Ni kama watu binafsi pekee tunaweza kujibu swali hilo, lakini nina uhakika kwamba sote tunatambua, kwa amani na usalama, tunahitaji kuwa na BWANA kila siku. Masomo ya historia yana faida zake ingawa wanadamu hawaonekani kujifunza kutokana nayo. Historia wakati mwingine inaweza kuonekana kama ya kitaaluma tu, lakini inaweza kuwa ya kutia moyo. Kuna mstari mmoja katika sura hii ambao ninauona wa kushangaza. (Mstari wa 24) Kabla hatujausoma, tukumbuke kwamba Musa anaandika maneno ya sura hii, ana umri wa miaka 120 na amekuwa na maisha ya ajabu (nyakati nzuri na mbaya). Amepewa maneno ya kuandikwa, kutoka kwa BWANA, ambayo yanazungumzia mambo kabla ya wanadamu kuwepo. Amepewa picha ya uumbaji, hata ulimwengu, na ahadi ambazo Mungu ametoa kuhusu wokovu wa wanadamu. Aliona baadhi ya ahadi zikitimizwa katika maisha yake mwenyewe, na kuundwa kwa taifa la Israeli na kutoroka kwao kutoka Misri. Na taifa hilo lililishwa na kunyweshwa maji na kuongozwa katika njia zote za Mungu. Mapigo, Bahari Nyekundu, hema, yote yalikuwa mashahidi wa ajabu wa utoaji wa Mungu. Zaidi ya hayo, uhusiano wa kibinafsi ambao Mungu alikuwa nao na Musa - zawadi hizi zote za ajabu kutoka kwa Mungu, na bado Musa anasema nini katika mstari wa 24? "UMEANZA kumwonyesha mtumishi wako ukuu wako na mkono wako wenye nguvu". Kwa sababu ya ufahamu huu Musa aliomba aweze kuona zaidi kwa kuvuka Yordani na kuona nchi ya ahadi, kama Ibrahimu alivyoona katika Mwanzo 13:14. Ombi la Musa lilikataliwa, "Wote walikufa katika imani, bila kupokea ahadi, bali walipoziona kwa mbali, na kuzikumbatia, na kukiri ya kuwa wageni na wasafiri duniani". Waebrania. 11:13. Sisi pia tumeona matendo ya ajabu ya Mungu, ni mengi mno hata ni vigumu kuorodhesha, lakini haya ni mwanzo tu wa mkono mkuu na wenye nguvu wa Mungu. "Hata hivyo, njoo, Bwana Yesu". Mithali 30:5 "Kila neno la Mungu ni safi; Yeye ni ngao kwa wale wanaomtumaini." Tunapoanza kujifunza njia za Mungu kutoka katika Biblia, tunajifunza mambo mengi. Tunapata maarifa ya Mungu, na hekima, ya upendo safi, neema, haki n.k. Pia, tunajifunza jinsi wanadamu wanavyopaswa kuwa - kulingana na mapenzi ya Mungu. Kadhalika, tunatambua hekima na uzuri katika uumbaji wake wanapoishi kwa mpango wake. Tai angani, simba, n.k. nao viumbe wadogo, sisimizi, nzige, n.k. na jinsi wanavyofanya kazi pamoja (kwa mpango wa Mungu). Kwa kujua zaidi kuhusu muumba wetu, tunamkaribia zaidi, na tunabadilika ili kuwa karibu naye. Wakati huohuo, tunazidi kufahamu njia za wanadamu, kiburi, dhuluma, uchoyo na ubinafsi, uzinzi. Katika sura hii Aguri anaandika mawazo haya na anaelezea safari yake kutoka kutokumjua muumba wake hadi kuanza kumjua muumba wake; "ambaye ni ngao kwa wale wanaomtumainia". Macho yake yalikuwa yamefunguliwa kwa neno na mapenzi ya Mungu. Na vivyo hivyo na yetu - asante BWANA. YOHANA 13: Mioyo na Akili. Yesu alijua wakati umefika, siku iliyofuata angetenganishwa na wanafunzi wake kwa kifo msalabani. Lakini badala ya kuzingatia mateso yake, aliendelea kuwafundisha na kuwaongoza wanafunzi wake. Maagizo katika chumba hicho cha juu hayakuwa kwa ajili yao tu bali pia kwa wale ambao wangemwamini kupitia injili. Yesu anawaosha miguu yao na kusema: "Ninachofanya hamukielewi sasa, lakini mtaelewa baada ya haya" (mstari wa 7). Tunaona katika Luka 22:24 sababu ya Yesu kufanya hivi - wanafunzi walikuwa wakibishana wao kwa wao ni nani kati yao angekuwa mkuu zaidi katika Ufalme wa Mungu. Ni wazi, wakati huo, hawakuwa na moyo na akili ya Kristo, wao walikuwa wabinafsi na wakishindana. Kiburi kilikuwa kimeenea! Yesu, mwana wa Mungu, Masihi, aliyekufa kwa ajili yao, ambaye "aliwapenda hadi mwisho", yeye (mtu mkuu zaidi aliyewahi kuishi) aliwaosha miguu! Usidhani aliwaosha miguu tu, na ilifanyika haraka. Nina hakika ilifanyika kwa upendo, upole, na polepole. Siku kadhaa baadaye walinyenyekezwa zaidi walipogundua kwamba Yesu alijua kitakachotokea muda mfupi baada ya kuwaosha miguu yao - aibu, mateso na chuki ambayo wanadamu wangekuwa nayo kwake, na wanafunzi hao wangemwacha na kumsaliti kwa njia tofauti. Na licha ya haya yote, Yesu aliwaosha miguu yao. Vilevile, aliwaambia, "Basi, ikiwa mimi, Bwana na Mwalimu wenu, nimewaosha miguu yenu, nanyi pia mnapaswa kuoshana miguu." Mstari wa 14 - kwa hiyo tunapaswa kuoshana miguu? Labda. Hakuna rekodi ya hilo kutokea katika Eklesia ya Agano Jipya. Lakini muhimu zaidi ni mawazo yaliyo nyuma ya tendo - ya mtumishi mwenye upendo. Tukiwa na mawazo haya, kwa kawaida tutafanya mambo yanayohitajika kila siku - tutakuwa na mawazo ya Yesu! Yesu anaendelea katika mstari wa 15, "Kwa maana nimewapa mfano, kwamba mtende kama mimi nilivyowatendea". Hii haikuwa tu kuoshana miguu, bali ilikuwa kuishi maisha ya unyenyekevu kama mtumishi mwenye nia na upendo - hivi ndivyo Yesu alivyowatendea, na kile alichotutendea sisi! Ili sisi pia tupate msukumo kutoka kwake na kubadilika ili tuwe kama Yeye. Katika mstari wa 16 Yesu anawapa maneno zaidi ya kukumbuka, maneno ya kuishi mioyoni na akilini mwao. Mungu alimtuma Yesu, ambaye naye angewatuma wanafunzi. Yesu alimwakilisha na kuzungumza kwa niaba ya Mungu, na wanafunzi wangeshuhudia na kuzungumza kuhusu Yesu. Yesu angewatuma, lakini ilibidi wabadilishwe, akili zao zilipaswa kuwa moja na za Kristo. Walichaguliwa na Mungu na Yesu, kitu ambacho kwa mawazo yasiyofaa kingesababisha kiburi - lakini kwa uelewa wa kweli na ufahamu kamili wa kile kilichofanywa kwa ajili yao (na sisi), unyenyekevu na pamoja nao maisha ya maombi ya mwongozo na msaada unaohitajika katika safari hiyo. Tukiwa na Bwana mioyoni na akilini mwetu, tutafanya mambo yanayompendeza, na hakuna kitu “kitakachoweza kututenga na upendo wa Mungu ulio katika Kristo Yesu Bwana wetu” Warumi 8:39… hata kifo.