Januari 26
Mwanzo 42-43: Kuna njaa kali na Yakobo anatambua wanahitaji nafaka. Kwa hiyo, anawatuma wanawe 10 kwenda Misri kuchukua baadhi yao. Anamuweka nyuma mwana mdogo Benyamini, bila kutumaini maisha ya Benyamini pamoja na wanawe wengine. Walipofika Misri wanakutana na Yusufu - aliwatambua, lakini hawakumtambua. Ili kupata habari kutoka kwa ndugu zake, anawashutumu kuwa wapelelezi; katika kujaribu kuthibitisha kutokuwa na hatia wanampa Yusufu maelezo zaidi ya familia yao. Yosefu anapata habari kwamba Benyamini na Yakobo wako hai, pamoja nyumbani katika Kanaani. Ndugu zake hawakukiri usaliti wao kwa Yusufu lakini walisema "mmoja (ndugu) hayupo tena". Yusufu aamua kujaribu “hadithi” yao kwa kumweka ndugu mmoja gerezani hadi walipomrudisha Misri mwana mdogo zaidi (Benyamini); siku 3 jela na uamuzi wa Yusufu unawakumbusha dhambi zao walizomtendea Yusufu zaidi ya miaka 20 iliyopita. Yusufu akamchagua Simeoni atakayekaa gerezani, na kuwarudisha nyumbani wale wengine na nafaka, chakula cha safari, na fedha zao (wasizozijua), ambazo walipozipata ziliwatia hofu sana, wakafikiri kwamba walikuwa wanaadhibiwa na Mungu. Wanamwambia Yakobo kila kitu kilichotokea. Benjamin anatakiwa kwenda Misri la sivyo Simeoni atalazimika kukaa jela na wote watakufa kwa njaa. Yakobo anakataa. Kumbuka mawazo ya Yakobo - haki ya mzaliwa wa kwanza, jinsi alivyomdanganya baba yake (Isaka). Hebu wazia wewe ni Yakobo unajua ni yupi kati ya watoto wake aliye na haki ya mzaliwa wa kwanza. Reubeni alikuwa mzaliwa wa kwanza lakini alipoteza baada ya kufanya ngono na mmoja wa "wake" wa Yakobo; “mzaliwa wa kwanza” anayefuata angekuwa Yusufu (wa kwanza wa Raheli). Yakobo alifikiri ameuawa; Simeoni “mzaliwa wa kwanza” aliyefuata, amepotea, alikuwa gerezani huko Misri; Benyamini mzaliwa wa kwanza anayefuata, ambaye wana wanamwomba Yakobo awaruhusu wachukue kutoka kwake hadi Misri!! Hatimaye Yakobo anakubali na kuwaambia ndugu wachukue Benyamini na pesa maradufu, pamoja na kuwarudishia pesa walizorudishiwa. Sio tu kwamba hii ilionyesha uaminifu, lakini pia shukrani kwa neema iliyofanywa kwao. Tunafundishwa na Yesu kuwa waaminifu katika YOTE tunayofanya, na uhusiano wetu na Yahwe ni wa thamani zaidi kuliko pesa "iliyoibiwa". Unaweza kufikiria hofu yao walipokuwa wakisafiri kwenda Misri lakini walitendewa vyema, wakakaribishwa na kulishwa. Yosefu aliuliza ikiwa baba yake angali hai, nao wote wakamheshimu na kumshukuru Yosefu, wakamsujudia kama katika ndoto ambayo Yosefu aliota kuhusu miganda ya ndugu zake ikiinamia chini ya kichwa chake. (miaka 20+ iliyopita). Yusufu alipomwona nduguye Benyamini aliingiwa na huzuni; bila shaka kumekuwa na miaka ya maombi, na baada ya miaka mingi ya udhalimu, maisha ya Yusufu yalikuwa yanakaribiana: baba yake alikuwa hai, ndugu yake mdogo alikuwa hai, NA ndugu zake walikuwa na roho mpya (je, aliwaombea?); walikuwa na wasiwasi kwa baba yao na kwa kila mmoja wao. Ili kusherehekea, chakula kilitayarishwa kwa ajili ya Wamisri, kwa ajili ya Yosefu, na kwa ajili ya ndugu zake. Yusufu hakuwa tayari kujidhihirisha kwa ndugu zake bado, lakini alionyesha kwamba alionekana kuwafahamu kwa kuwapanga (wote 11) kwa mpangilio wa kuzaliwa(umri) wao. Kwa kweli, akina ndugu wangestaajabia “mtu huyu” ingawa hawakumjua yeye ni nani. Kama vile katika sehemu nyingi za Mwanzo, na haswa na Yusufu, tunaweza kuona "mwangwi" wa maisha ya Yesu, na kile anacholeta kwa Wayahudi na Mataifa - wokovu. Sisi ni kaka na dada zake Yesu, tumepewa roho mpya INAYOONEKANA kwa kusema ukweli, toba, shukrani na uaminifu. Tuna deni la uhai wetu kwake, na pia tunatambua kwamba mabadiliko hayo yote yametukia kulingana na mapenzi ya Mungu. Zaburi 46-48: Zaburi hizi zinamsifu Mungu kwa jinsi Yeye alivyo na mpango Wake kwa watu Wake na mustakabali wa sayari ya Dunia. Hatujui ni lini mabadiliko yatatokea, lakini kwa kweli, haijalishi ni lini. Kwa wale wote "waliolala" katika Yahwe, itakuwa muhimu ikiwa ni katika wakati wa juma moja au mwaka au miaka 100? Hapana. Tumemkabidhi Mungu maisha yetu na tuko salama IKIWA tutaendelea kujitoa. Ni kwa roho hii tunaweza kuimba “Mungu ni kimbilio letu na nguvu msaada utakaoonekana tele wakati wa mateso, kwa hiyo hatutaogopa” (Zaburi 46:1) na “Yahwe Aliye juu anatisha; Yeye ni Mfalme mkuu juu ya dunia yote. Atatiisha kabila za watu chini yetu, na mataifa chini ya miguu yetu. Atatuchagulia urithi wetu” ( Zaburi 47:2-4 ) na “tuimbe kwa ufahamu” ( Zaburi 47:7 ) na “Tumeziwazia fadhili zako, Ee Mungu, katikati ya hekalu lako. Kama jina lako, Ee Mungu, ndivyo zilivyo sifa zako hata miisho ya dunia; Mkono wako wa kuume umejaa haki. Mlima Sayuni na ushangilie, kwa sababu ya hukumu zako.” (Zaburi 48:9-11) Ni furaha iliyoje wakati watoto wote wa Mungu, katika vizazi vyote, wanakusanywa pamoja kwa jina moja wakimshukuru Yahwe kwa kila jambo. Kwa kusoma zaburi tunashiriki maono waliyopewa na Mungu; maono ambayo yaliwasaidia kupitia maisha bila kujali kilichotokea. Wangesomwa na Yesu pia, naye angepata nguvu, “ambaye kwa ajili ya FURAHA iliyowekwa mbele yake aliustahimili msalaba.” Masomo yote mawili, furaha na kusulubishwa, yapo katika zaburi - maneno yalikuwepo kwa ajili ya Yesu, na yapo kwa ajili yetu - "kwa ajili ya furaha iliyowekwa mbele yetu." Umoja wa siku zijazo katika sifa kwa Mungu mmoja. Ni ahadi, na ya ajabu. Mathayo 28. Mathayo anatoa simulizi fupi sana kuhusu ufufuo wa Yesu. Azungumza kuhusu tetemeko la ardhi, malaika anayeviringisha jiwe la kaburi la Yesu na kuzungumza na wafuasi fulani wa kike wa Yesu. Malaika anawaambia kwamba Yesu amefufuka, kama alivyokuwa amesema (mara nyingi!), na anawaambia wawaambie wanafunzi upesi, nao wanapaswa kwenda Galilaya ambako watamwona. “Wakatoka upesi kaburini, wakiwa na hofu na furaha nyingi, wakaenda mbio kuwapasha habari wanafunzi wake. Askari walioajiriwa kulinda kaburi walihongwa na makuhani wakuu kusema, "Wanafunzi wake walikuja usiku na kumuiba tukiwa tumelala". Inavyoonekana, kungekuwa na walinzi wapatao 80, lakini hata kungekuwa na 3 tu, je, wote wangelala wakijua kwamba ikiwa hawangefanya kazi yao wangeuawa? Na ikiwa wote wamelala, walijuaje kwamba wanafunzi walikuwa wameiba mwili? Ulimwengu unaweza kufikiri kwamba tuna wazimu kuamini ufufuo wa Yesu, lakini wana ushahidi mdogo wa kile wanachoamini kuliko sisi. Kiasi kidogo sana. Agano la Kale lilikuwa shahidi mkuu wa maisha yajayo, kifo na ufufuo wa Yesu. Sasa ushuhuda ungeonyeshwa na wanafunzi Wake… kwa neno (Agano Jipya) na katika maisha yao ya kujitolea – Bwana akitenda kazi pamoja nao. Wanafunzi hawa ambao waliogopa, mara tu walipomwona Bwana aliyefufuka, wangeshuhudia wokovu wa Mungu katika jina la Mwanawe, na kuwa tayari kuhubiri hata kwa watu wale wale ambao walipaza sauti "Msulubishe, Msulubishe". Walikuwa wamebadilika sana. Ikiwa wangeulizwa jinsi gani, bila shaka wangekiri kwamba ni kwa sababu ya upendo wa Mungu na maana yote katika maisha ya Yesu. Wangemhubiri Yesu. Kwa Yesu, ufufuo na kisha kupaa kufuata. Matokeo ya ajabu, lakini hakuna wakati wa kupoteza. Mpango wa Mungu wa wokovu unaendelea - sasa wanafunzi wanapaswa kuhubiri ujumbe, kuwatayarisha wanadamu kwa hatua inayofuata, yaani, kurudi kwa Yesu na hukumu ya lazima kuleta haki katika ulimwengu huu. “Nimepewa mamlaka yote mbinguni na duniani. Enendeni mkafanye mataifa yote kuwa wanafunzi, mkiwabatiza katika jina la Baba na la Mwana na la roho takatifu, na kuwafundisha kuyashika MAMBO YOTE AMBAYO NIMEWAAGIZA; na tazama, mimi nipo pamoja nanyi siku zote, hata ukamilifu wa dahari”. Ushahidi unaendelea - kutoka kwa maisha yetu yaliyoongozwa na roho, na kutoka katika Biblia zetu zilizopuliziwa.