Januari 7
Wote wawili Abramu (baadaye aliitwa Ibrahimu) na Lutu walimwamini na kumfuata Mungu, hata hivyo, matendo yao yalionyesha tabia zao - wote walionyesha ukosefu wa imani mara kwa mara, lakini Lutu alifanya chaguo chache zaidi mbaya ambazo zimefupishwa kwa ajili yetu katika Mwanzo 13 na 14. Sote tunaweza kujifunza kutokana na haya, kwa sababu uchaguzi mbaya una matokeo; lakini tukiendelea kuwa waaminifu na kutomjaribu Mungu kwa kupinga kimakusudi matakwa yake ili tu kujitengenezea “jina” au kupata pesa, basi tunaweza kufarijiwa kwamba Mungu atabaki nasi licha ya udhaifu wetu. Kinachoonekana kwa nguvu katika sura hizi ni kwamba Mungu yuko mbele sana katika akili ya Abramu, kwa mfano, alirudi mahali ambapo alikuwa amemjengea Mungu madhabahu kwanza na "aliitia jina la Yahwe", sura ya 13 mstari wa . 134. Tunaweza tu kudhani kutokana na hili kwamba Abramu aliishi maisha ya maombi alipokuwa “akitembea na Mungu”, labda alikuwa anaomba kuhusu masuala yanayozunguka ugomvi kati ya wachungaji wake na wa Loti, ili kwamba aliweza kuwa na mtazamo sahihi wa akili wakati yeye ilipendekeza suluhisho, mstari wa 9. Hii inaonyesha unyenyekevu kamili kwa upande wa Abramu na pia imani! Abramu alikuwa “msimamizi” na angeweza kuwa na “mamlaka” ya kufanya uchaguzi mwenyewe, lakini hakufanya hivyo. Alimwachia Lutu na pia alimruhusu Mungu afanye kazi katika uamuzi huo, kwa sababu Mungu daima ataongoza maamuzi yanayofanywa kwa imani. Lutu alionyesha upande wake wa kibinadamu kwa kuchukua nchi iliyoonekana kuwa bora zaidi, mstari wa 10-11, inaeleza sana kwamba mstari wa 13 unasema kwamba watu wa Sodoma walikuwa "waovu" na "wakitenda dhambi", Lutu hakuwa amezingatia hili. Wakati fulani tunapofanya maamuzi katika maisha yetu hatufikirii swali “Yesu angefanya nini?” au “hili litanisaidia au linizuie katika kutembea kwangu kwa ufalme?”; tunapaswa kujiuliza maswali haya wakati tuna maamuzi ya kufanya. Mfano wa haya ni, kuishi mjini au kijijini; kuwa na elimu ya juu au la; kuolewa au la; kuchukua kazi fulani au kubaki kama mkulima - maamuzi haya yote yana matokeo, kwa hiyo tunapaswa kufanya maamuzi tukiwa na Mungu akilini sana kama Abramu alivyofanya. Chaguo sahihi lilifanywa kwa Abramu na akachukua Kanaani, mstari wa 12, na Mungu alithibitisha hili katika mstari wa 14-17, na kuchochea imani ya Abramu na imani yake kwa Mungu, mstari wa 18. Angalia katika mstari wa 12 kwamba Lutu alipiga hema zake “karibu na Sodoma”, lakini wakati vita vilipoanza katika sura ya 14 Loti alikuwa akiishi Sodoma, mstari wa 12 – ingawa alikuwa mtu wa kumcha Mungu, alijiruhusu kukaribia sana “vivutio hivyo. ” ya jiji na kwa sababu hiyo akawa mwathirika wa washambuliaji na akachukuliwa mateka na hivyo ndivyo “mali” zake zote. Mara tu Abramu aliposikia jambo hili mara moja alichukua hatua ya kumsaidia mpwa wake Loti, mstari wa 13-15, hii inaonyesha upendo wa ajabu na imani kwa upande wa Abramu, aliwajali wengine na alienda kwa jitihada kubwa kusaidia - Damasko ni angalau. Maili 100 kutoka pale alipokuwa anakaa, kwa hiyo hii ilikuwa ni ahadi kubwa na alifanikiwa kumpata Lutu na mateka wengine wote, mstari wa 16. Hakutaka sifa kutoka kwa mwanadamu kwa yale aliyofanya, mstari wa 22-24, alimpa Mungu sifa kwa usahihi na alitaka tu kumtegemea Mungu. Tabia hii ya Abramu ya kumcha Mungu ilitambuliwa kwa baraka alizopokea kutoka kwa Melkizedeki, mfalme wa Salemu (Yerusalemu) na kuhani wa Mungu, mstari wa 18-20, Abramu pia alitoa sehemu ya 10 ya kila kitu alichokuwa nacho katika kumshukuru Mungu, na kufanya kukataa kwake malipo kutoka kwa mfalme mwenye shukrani wa Sodoma yalikuwa na maana zaidi, kwa sababu “hakutoa kupokea”. Kuna picha hapa ya Yesu, kwa sababu Yesu atakuwa mfalme wa Yerusalemu na ndiye kuhani wetu mkuu sasa na hii, pamoja na ahadi kwa Abrahamu, inathibitisha mpango wa ajabu wa Mungu kwa ajili yetu wakati Yesu atakaporudi. (Zaburi 110 na Waebrania 7 ni sura zinazofaa wakati wa kuzingatia maana kamili ya baraka za Melkizedeki kwa Ibrahimu). Zaburi 17 ni maombi ambayo hufanywa na watu wacha Mungu, ni Yesu pekee angeweza kusema kwamba alikuwa "mwenye haki", hakuwa na "midomo ya udanganyifu", alikuwa "sahihi", "hakuna chochote" kibaya kilichopatikana ndani yake, ana " asiyetenda dhambi”, hajawa “mwovu” na daima “ameshika njia za Mungu”, mstari wa 1-5. Hata hivyo, kwa sababu ya ubatizo wetu katika Yesu na kujitahidi tuwezavyo kumfuata yeye na baba yake, tuko katika nafasi hii pia kwa sababu tuna msamaha kama alivyofanya Daudi aliyeandika Zaburi hii. Ni maombi ya imani kwamba Mungu atawalinda na kuwaweka watu wake waaminifu, bila kujali kitakachotokea katika maisha yetu - tunapofikia mstari wa 15 mwishoni mwa zaburi tunaona tumaini letu la wakati ujao wakati hatimaye tutauona uso wa Mungu! Daudi alitazamia ufufuo kwa kusema “niamkapo”, kwa hiyo sisi pia tunapaswa kukazia fikira jambo hili na kuchukua tumaini kuu kutokana na ujuzi huu. Abrahamu hakupokea ahadi ya Mungu katika maisha yake, atapata tu katika ufalme wakati Yesu, mzao wake aliyeahidiwa atakaporudi. Mathayo 9 inaendelea kufundisha na kutoa mifano kwa wazao wa Ibrahimu na sura hii inaangazia mifano ya imani. Marafiki wa yule aliyepooza walijua kwamba Yesu angeweza kumponya rafiki yao na walionyesha imani yao ambayo ilikubaliwa na Yesu, mstari wa 1-2, naye aliponywa NA kusamehewa, mstari wa 6-7. Wazazi wa msichana aliyekufa walionyesha imani walipomwomba Yesu msaada, mstari wa 18-19, vivyo hivyo na mwanamke aliyegusa nguo za Yesu, mstari wa 20-22, aliponywa na hivyo pia msichana aliyekufa alifufuliwa, mstari wa 23-25. Vipofu walikuwa na imani ambayo ilikubaliwa tena na Yesu, mstari wa 27-30, nao wakaponywa. Inasikitisha sana kwamba waalimu wa sheria hawakukubali somo lolote kati ya haya na kwa kufanya hivyo walikataa msamaha wa Mungu na toleo la wokovu, walipendezwa tu na wao wenyewe na ufahamu wao potovu wa Mungu, mstari wa 3-6. Mafarisayo siku zote walikuwa wakosoaji na hawakuwa tayari kuonyesha upendo kwa wote, mstari wa 11-13, hawakuelewa rehema, ambayo ndiyo sisi sote tunayohitaji ili tuweze kusema sala hiyo katika Zaburi 17. Katika jaribio lao la kukata tamaa la kumvunjia Yesu sifa, wao wenyewe walikufuru kwa kukana uweza wa Mungu na kwa kusema kwa uwongo kwamba Yesu alikuwa akiponya kwa nguvu fulani za kishetani, mstari wa 34, wa ajabu kwelikweli! Jambo zima la mafundisho ya Yesu lilikuwa kuwafanya watu wafikiri na kumsifu Mungu, kwa mfano mstari wa 8, 26 na 31, lakini zaidi ya yote kuhubiri kuhusu ufalme, mstari wa 35-38, njiani alikuwa na huruma ya kuponya na kusaidia, kwa hiyo. lengo letu pia linapaswa kuwa kwenye ufalme, lakini tunapopata nafasi tunapaswa kujaribu kusaidia kwa njia ndogo pia. Mambo mengi yanatokea katika maisha yetu lakini imani na imani kwa Mungu na kwa Yesu itatufikisha kwenye ufalme na ahadi kwa Ibrahimu hatimaye zitatimizwa kabisa!