Machi 30
Hesabu 12-13: Mahusiano na Bwana. Katika sura ya 12 tunaona Miriamu na Haruni wakimzungumzia Musa. Mwanzoni tunadhania walikuwa wakizungumza na Musa, lakini pengine kulikuwa na uwezekano mkubwa kwamba walikuwa wakishiriki malalamiko yao na watu wengine kambini, na hii ndiyo sababu Bwana alitenda ghafla. Hatujui sababu halisi za malalamiko yao, lakini tunajua ilihusishwa kwa njia fulani kwa sababu ya Musa kuoa mwanamke Mkushi/Mkushi. Na hii ilihusishwa na kupuuza thamani ya Musa machoni pao na kutafuta kujikweza zaidi miongoni mwa watu. Wivu, kinyongo na wasiwasi kuhusu jinsi tunavyoonekana mbele ya wanadamu (kiburi) ni "dhambi" za kawaida, zote 3 zinatufanya "tujitenge" na Bwana. Hukumu ya Bwana ilikuwa ya haki. Miriamu, ambaye alilalamika dhidi ya Musa, alikuwa akitafuta kujiinua mbele ya watu, badala yake, Bwana alimdhalilisha mbele ya watu na kumtoa nje ya kambi kwa siku 7, labda "ukoma" ulikuwa picha ya jinsi Mungu alivyomwona, na tunapaswa kukumbuka hili kila tunapoona kiburi ndani yetu na kuuliza "Mungu anaona nini?"! Siku 7 za kutengwa zilikuwa adhabu chanya, zilimpa Miriamu muda peke yake wa kujitambua, na kisha kurudi kambini, mwanamke aliyebadilika, akijua msamaha na rehema za Mungu kila wakati. Tukiwa na uhusiano mzuri na Mungu kwa kawaida tunataka kumtumikia, mfano mkuu wa hili, akiwa Yesu. Wapelelezi katika sura ya 13 pia walifunua jinsi uhusiano wao ulivyokuwa na Bwana. Bwana alikuwa amewaokoa kutoka Misri (akitimiza ahadi waliyopewa kabla ya yeyote kati yao kuzaliwa, yaani Mwanzo 15:14). Mungu alikuwa amewalisha, kuwanywesha maji na kuwaongoza jangwani, kwa kweli alikuwa amefanya kila kitu kuwaandaa kwa nchi ya ahadi (Mwa 15:18-21). Watu walipaswa kutambua kwamba neno na mapenzi ya Mungu ni kwamba wangeshiriki maisha yao naye na kukumbuka kwamba matatizo yoyote waliyokabiliana nayo kwamba Bwana alikuwa pamoja nao, na matatizo yote yangeweza kukabiliwa pamoja. Kalebu na Yoshua walikuwa na uhusiano mzuri na Bwana na hivyo wangeweza kusema “Bwana yu pamoja nasi… msiwaogope” Hesabu 14:9. Wapelelezi kumi hawakuwa na roho moja, kwa sababu uhusiano wao na Bwana ulikuwa bila upendo, bila uaminifu na bila unyenyekevu. Walikuwa wametengwa na Bwana. Walijaa hofu wakiamini kwamba adui zao walikuwa na nguvu zaidi kuliko wao wenyewe, hawakuwa wamejifunza kumtumaini Bwana na kuwa na imani katika ahadi Zake. Je, tumejifunza? Ikiwa tumejifunza, hatuna cha kuogopa. Mithali 8-9: Tunamsikiliza nani? Kama Wakristo, tumesikia maneno na njia za ulimwengu na tumesikia (kwa shukrani) maneno na njia za Bwana. Tunajua ni njia zipi zilizo sahihi, tumesikia hekima, lakini je, tunasikiliza? "Heri mtu yule ANAYENISIKILIZA ... kwa maana yeyote anayenipata atapata uzima na kupata kibali kutoka kwa Bwana. Bali yeye anitendaye dhambi hujidhuru nafsi yake mwenyewe; wote wanaonichukia hupenda mauti" Mithali 8:34-36. Hekima si kitu cha kukubaliana nacho tu, ni maneno ya mafundisho na mwongozo kwa ajili ya safari ya uzima wa milele, yanayopatikana kila siku, katika kila hali. Ikiwa hatujui la kufanya, jambo la busara kufanya ni kuomba hekima ya Mungu kinyume na "hekima" inayodhaniwa kuwa ya ulimwengu! Mara nyingi hii huleta majibu yasiyotarajiwa, lakini hiyo ni kwa sababu hatutambui kila wakati kile tunachohitaji kweli ndani ya mpango wa Mungu wa wokovu. Hakuna mwenye hekima kuliko Mungu, anajua mambo yote, tunaweza kumwamini Yeye na mapenzi Yake kwetu, hatuwezi kuamini ulimwengu au hata sisi wenyewe; hivyo, tumsikilize Yeye kila wakati na kutembea Naye. Luka 22: Machozi? Injili zote 4 zinarekodi "karamu ya mwisho". Kila mwandishi anakumbuka kilichotokea kwenye mlo huo na Yesu, na nina uhakika waandishi wote 4 wangekuwa wakilia walipokuwa wakiandika. Kulikuwa na sababu nyingi za za kuwafanya walie. Mstari wa 1-6: Tofauti kati ya Yesu na makuhani wakuu, waandishi na Yuda. Alitaka kuwaokoa, lakini walitaka kumuua na kumdhalilisha. Yuda alichagua kuwa na pesa badala ya kumpenda Yesu. Makuhani wakuu waliogopa kwamba wangepoteza nafasi zao za mamlaka katika jamii mbovu, kwao, haikuwa kuhusu mema au mabaya, ilikuwa wao au Yesu! Yesu alichagua kufa, mwenye haki kwa ajili ya wasio haki. Mstari wa 7-18: Petro na Yohana waliambiwa na Yesu waende wakaandae mahali pa "karamu ya mwisho". Waligundua haraka kwamba kila kitu kilikuwa tayari kimeandaliwa na Yesu, baadaye wangegundua kwamba maandalizi haya yalifanyika kwa sababu "alitamani sana kula Pasaka hii pamoja nanyi kabla sijateseka". Ni unyenyekevu ulioje, kuwa mmoja wa waliochaguliwa kushiriki mlo huo wa ushirika na kutambua kwamba Yesu alikuwa na hamu kubwa ya kushiriki wakati wa thamani nao, ingawa alijua wote wangemkosa haraka! Mistari ya 19-20: Maneno ya Bwana “Mwili wangu unaotolewa KWA AJILI YENU” na “Damu yangu, inayomwagika KWA AJILI YENU”. Wanafunzi wangelia walipokumbuka maneno hayo. Sisi pia, tunapomega mkate na kunywa divai pamoja katika ushirika tunakumbuka maneno ya Yesu “Kwa ajili yenu”. Maneno hayo ni kwa ajili yetu sote mmoja mmoja na kwa ndugu na dada zake wote kwa pamoja. Maisha ya Yesu ya kujitolea yalitolewa kwa ajili yetu, si kwamba tuendelee katika ujinga au ubinafsi, bali ili tupate kuomba msamaha, kurekebisha njia zetu, na kufuata na kumtumikia mwokozi wetu. Mistari ya 24-30: Machozi yangetokea tena wanafunzi walipokumbuka Yesu alikuwa akiwapa maneno ya upendo ya mwongozo na kuwahudumia, lakini walikuwa wakibishana ni nani angekuwa mkuu zaidi! Yesu hakuwa amekata tamaa, lakini alijua walihitaji kubadilika. Kwa hiyo, aliwapa mfano, aliwaosha miguu, mwana wa Mungu akiwaosha miguu! Wanafunzi pia wangekumbuka kwamba Yesu alikuwa amejiandaa kwa hali hii kwa kumwagiza mtu "achukue mtungi wa maji" hadi mahali pa mkutano. Yesu alijua wangekuwa na roho mbaya, lakini bado alikuwa mvumilivu nao na aliendelea "kuwafundisha" kubadilika, yaani kuwa kama yeye. Je, tunanyenyekezwa na mwana wa Mungu? Na ikiwa ndivyo, "mabadiliko" hayo yanadumu kwa muda gani? Mistari ya 31-34: Bwana anatujua vizuri zaidi kuliko sisi. Petro alisema “Niko tayari kwenda nawe, gerezani na hata kufa”. Ilhali Yesu alisema “Nimekuombea, ili imani yako isishindwe, nawe utakaponirudia, waimarishe ndugu zako”. Petro alishindwa haraka, akamkana Yesu mara tatu, na alipogundua alichokuwa amefanya alilia kwa uchungu. Petro alifikiri alikuwa na nguvu, lakini alipojaribiwa, alikuwa mwanafunzi dhaifu, mkanaji. Lakini Yesu alikuwa amempa maneno ya kukumbuka yaliyoonyesha Yesu alijua kile ambacho Petro angefanya, lakini licha ya haya, Yesu hakuwa amemwacha! Alikuwa amemwombea na Petro alipomrudia Yesu, yaani kujiweka wakfu tena, Yesu alikuwa amempa jukumu la “kuwaimarisha ndugu zako”. Machozi yanaendelea katika injili tunapoona roho ya Yesu ikitafuta kubadilisha roho ya wanadamu. Petro alikuwa amebadilika, sasa alikuwa shahidi jasiri wa hiari wa Yesu, akiwaomba wale waliopiga kelele “msulubishe, msulubishe”, ili nao waweze kuelewa maisha ya Yesu, yaliyotolewa kwa ajili yao, ili waweze kutubu, kubatizwa na kusamehewa. "Hakuna aliye na upendo mkuu kuliko huu, wa mtu kuutoa uhai wake kwa ajili ya rafiki zake. Je, Yesu ni rafiki yetu? "Ninyi ni rafiki zangu mkitenda ninayowaamuru" - Yesu alitoa uhai wake kwa ajili yetu, hakuna kukana hapo, je, sisi ni waaminifu na wenye upendo katika kujibu? Yesu hangeweza kufanya zaidi, lakini tunaweza!