Marchi 1
Mambo ya Walawi 5 na 6 yanaelezea sadaka za dhambi na hatia. Yote mawili ni kwa ajili ya dhambi zilizotendwa bila kukusudia. Sadaka za hatia ni kwa ajili ya dhambi kufanya na vitu vitakatifu (Mambo ya Walawi 5:15) ambapo sadaka za dhambi zilikuwa kwa ajili ya dhambi nyingine. Mwenye dhambi alihitaji kukubali kwa unyenyekevu kwamba walikuwa wametenda dhambi. Kisha walihitaji kumsikiliza Mungu na kutoa dhabihu inayofaa. Ikiwa walifanya hivi kwa usahihi, basi hapakuwa na shaka kwamba Mungu angewasamehe. Mungu alitaka sana kuwatia moyo wenye dhambi watubu hivi kwamba alifanya mpango wa msamaha wa maskini na maskini sana. Neema hii kutoka kwa Mungu inatujia leo kupitia kazi ya Yesu. Tunahitaji kutambua dhambi jinsi ilivyo na kutubu na kisha kuomba msamaha. Pia, tunafundishwa juu ya kile kilichokuwa kwenye mwisho mwingine wa kiwango cha utakatifu. Tunaambiwa kuhusu mambo mawili ambayo ni ‘takatifu zaidi’. Moja ni sadaka ya unga ya ukumbusho (Mambo ya Walawi 6:17). Ni takatifu sana hivi kwamba chochote kikigusa kinakuwa kitakatifu (6:18). Nyingine ni sadaka ya dhambi (6:25). Tena ikiwa hii itaguswa, basi hii pia inaweza kufanya vitu kuwa vitakatifu (6:27). Hii ina maana kwamba vitu ambavyo ni ‘vitakatifu zaidi’ vinaweza kufanya vitu vingine kuwa ‘vitakatifu’. Tunapofikiria vitu vitakatifu zaidi, tunafikiria Patakatifu pa Patakatifu ndani ya Hema. Hapa ndipo palikuwa mahali pa uwepo wa Mungu. Inatufundisha kwamba ni Mungu ambaye anataka kufanya vitu vichafu kuwa vitakatifu. Mtu pekee aliyeruhusiwa kuingia Patakatifu pa Patakatifu alipaswa kuwa na mtazamo uleule - wa kuwafanya wenye dhambi kuwa watakatifu. Hii ilitokea katika Siku ya Upatanisho, wakati kuhani mkuu aliingia Patakatifu pa Patakatifu akiwa amebeba damu ya dhabihu.
Haya yote yanatufundisha kuhusu Yesu. Yesu alikuwa kama Mungu katika kutaka kuwasaidia wenye dhambi kubadilika na kuwa watu watakatifu. Ikiwa Mungu na Yesu wana mtazamo huu, basi inamaanisha pia kwamba lazima tuwe na mtazamo sawa. Tunapaswa kutaka kuwaleta wenye dhambi kwenye toba na utakatifu. Hatupaswi kuwa kama Mafarisayo waliowahukumu watenda-dhambi na kuwafanya wengine wawe na kiburi kama wao. Tunahitaji kuwaonyesha wenye dhambi njia ya uzima - sio kuwazuia kutoka kwayo. Na tunahitaji kushukuru kwa neema ambayo tumeonyeshwa. Zaburi 105 inaendeleza mada hii. Inahusu kazi za ajabu za Mungu katika kuwaokoa watu wake. Inatuchukua kupitia historia kutoka kwa Ibrahimu hadi Nchi ya Ahadi. Inatuonyesha kile ambacho Mungu alifanya ili kufanya hili litokee. Mungu alitoa ahadi kwa Ibrahimu (v9). Alilinda familia ndogo iliyo katika mazingira magumu kutoka kwa maadui (v14). Alimtuma Yusufu kwenda Misri (v17) na akawatuma Musa na Haruni (v26). Alituma mapigo juu ya Misri na kuwaleta Waisraeli kwenye Nchi ya Ahadi. Haya yote ili watu wake watii amri zake kwa amani katika nchi (v45). Tunaweza kuangalia undani wa historia na kusema kwamba mtu mwovu alimchukua Yusufu hadi Misri. Lakini Mungu anatuambia kwamba ni Yeye Mwenyewe aliyefanya jambo hilo. Ilikuwa ni sehemu ya mpango Wake. Ingawa inaonekana kama mwanadamu hufanya maamuzi ya historia, ni Mungu ambaye alikuwa anatawala. Mungu ana mpango na hakuna kinachoweza kuuzuia. Bado amekumbuka ahadi yake kwa Ibrahimu (v42). Kama vile Alivyofanya kazi hapo awali, ndivyo Atafanya kazi katika siku zijazo. Atamfufua Ibrahimu kutoka kwa wafu ili kupokea ufalme, pamoja na waamini waaminifu.
Mungu asifiwe kwa mpango wake mkuu na maajabu atakayofanya ili kuutimiza! 1 Wakorintho 14 inaelezea matumizi mabaya ya karama ya roho ya kunena kwa lugha. Wakorintho walikuwa na mikutano isiyo na utaratibu, ambapo watu kadhaa walizungumza mara moja (mst 27) na ambapo watu walikuwa wakisema mambo ambayo wengine hawakuweza kuelewa (v27-28). Sura hiyo inaweka wazi kwamba kusema maneno ambayo wengine hawawezi kuelewa sio kile ambacho Mungu anataka. Makanisa ya Kiinjili yanahitaji kusoma sura hii na kuielewa. Ikiwa wangefanya hivyo, hawangezungumza wote mara moja kwa maneno ambayo hayawezi kueleweka. Sura inatukumbusha kwamba karama ya kiroho ya lugha ilikuwa lugha si sauti zisizoeleweka (v10 na 21). Kilicho muhimu sana ni kwamba wasioamini wanafundishwa ili waamini, na kwamba waumini wanafundishwa ili wakue. Tunahitaji kutumia sauti zetu kufanya hivi. Sote tunapaswa kufikiria juu ya tabia yetu wenyewe. Je, tunawajenga waumini ili kumpa Mungu utukufu, au tunaleta mkanganyiko na kuwaweka watu mbali? Ili kuiweka katika njia ya Walawi ya kusema, je, tunawaongoza watu kwenye dhambi au watubu? Au kuiweka katika njia ya kunena kwa Zaburi, je, tunafanya kazi na Mungu au dhidi yake? Lengo la usomaji wa leo ni kuwaongoza wasioamini kwenye imani na toba na waumini kwenye imani yenye nguvu, ili sisi sote tuwe watu watakatifu wa Mungu ambao wanashiriki ahadi kwa Ibrahimu.