Januari 14
Katika Mwanzo 25 tunasoma juu ya kifo cha Ibrahimu lakini baraka ya Mungu inabaki juu ya Isaka anapoendelea na mstari wa ahadi kutoka kwa Ibrahimu, mstari wa 11. Ni jambo la maana kwamba tunakumbushwa asili ya uadui uliokuwepo karibu na familia hii kubwa, mstari wa 18 na sura ya 26 mstari wa 35 , kwa sababu inatusaidia kuelewa matatizo ambayo yanaonekana kuwapo kati ya watu wa Israeli na majirani zao leo. Sura ya 25 inatujulisha kwa Yakobo na Esau, wana mapacha wa Isaka na Rebeka, siku zote kulikuwa na uadui kati ya hawa ndugu wawili pia na tabia ya Esau ya kutomcha Mungu na vipaumbele vyake vinasaidia kueleza hili. Ni wazi kwamba Mungu anafanya kazi katika matukio, hata kabla ya mapacha kuzaliwa; Isaka alimwomba Mungu kwa uaminifu akimwomba Rebeka aweze kupata watoto, mstari wa 21, Rebeka pia alikuwa mwaminifu na akamgeukia Mungu alipokuwa katika shida, mstari wa 22-23. Jibu alilopata kutoka kwa Mungu linasema tena kwamba kungekuwa na mzozo kati ya wana wawili. Wana wote wawili walikuwa wahusika tofauti, mstari wa 27-28, kila mmoja alipendelewa na mzazi tofauti, jambo ambalo lenyewe ni onyo kwa wazazi kutopenda mtoto mmoja juu ya mwingine! Hata hivyo, Esau, alionyesha kutojali kabisa haki yake ya mzaliwa wa kwanza aliyopewa na Mungu, mstari wa 32-34. Yakobo alichukua fursa ya hali hiyo, ambayo hakupaswa kufanya, lakini Esau hakupendezwa tu na ahadi za Mungu, hakuwa na heshima ya kweli kwa umuhimu wa kuwa mzaliwa wa kwanza. Kwa sababu ya njaa katika nchi, Isaka anaihamisha familia yake mahali palipokuwa na chakula, sura ya 26 mstari wa 1, ikiwezekana pia akifikiri kwamba basi angehamia Misri - hadi Mungu alipozungumza naye, mstari wa 2-5. Mungu anathibitisha kwamba Isaka ataendelea na mstari ulioahidiwa na anazungumza kuhusu baraka kwa mataifa yote (mstari wa 4), ambayo tunajua kutoka kwa maandiko mengine na kuthibitishwa kabisa katika Wagalatia 3, ilikuwa kupitia Yesu. Naye Isaka alionyesha imani yenye nguvu kwa kubaki pale alipokuwa. Hata hivyo, yeye, kama baba yake, alionyesha ukosefu wa imani kwa muda kwa kusema kwamba Rebeka alikuwa dada yake, mstari wa 7. Hatupaswi kumhukumu Isaka kwa hili kwa sababu ni jambo la kibinadamu ambalo sisi sote tunafanya mara kwa mara, badala yake tunapaswa kumsifu Mungu kwamba Mungu anaendelea kufanya kazi kupitia udhaifu wetu wote; Mungu alikuwa amemlinda Isaka kama alivyoahidi angefanya, mstari wa 8-11. Abimeleki lazima alikumbuka matukio sawa na baba yake (Mwanzo 20) na alimheshimu Isaka na Mungu wake, akieleza kwa nini alijibu kwa njia ambayo alifanya. Makosa haya yapasa kututia moyo tunapofikiria makosa yetu wenyewe, si kwamba tunapaswa kufanya dhambi kimakusudi, na kisha kutazamia msamaha, huo ni mtazamo usiofaa, lakini tunaposhindwa, tunapaswa kutubu kikweli na kisha kuwa na uhakika kwamba Mungu atasamehe. Mungu alimbariki Isaka na akawa na nguvu, mstari wa 12-13, na kama kawaida wengine walimtazama kwa wivu, mstari wa 14, na kuchukua hatua za chuki kujaribu na kuvuruga matukio, mstari wa 15. Matokeo yake Abimeleki, ingawa alimheshimu Isaka, alimwomba aondoke, mstari wa 16. Isaka anatupa mfano bora wa jinsi tunapaswa pia kujibu kunapokuwa na mzozo, anasonga mbele kwa hiari, alifanya hivyo mara 3 zaidi kulipokuwa na mabishano zaidi juu ya maji, mstari wa 19-22; akasonga mbele kwa unyenyekevu, akijua kuwa Mungu yu pamoja naye, wala hakugombana na vile visima alivyokuwa amechimba. Kuondoka kwenye migogoro ni jambo gumu kwetu sisi wanadamu kufanya, lakini ndivyo Mungu anataka tufanye. Zaburi 31 ni zaburi ambapo Daudi anazungumza kuhusu wale wanaompinga, mstari wa 6-13, na anatofautisha hili na mahali ambapo msaada wake halisi unatoka, yaani, Mungu, mstari wa 1-5. Ni kwa Mungu pekee ndipo anapopata “kimbilio” lake, na anamtumaini Mungu, mstari wa 14-16, pia anakiri kwamba ni “kiburi” ndivyo si sahihi, mstari wa 17-18. Kwa hiyo unyenyekevu ni ufunguo wa kuwa sehemu ya baraka zozote kutoka kwa Mungu. Ni unyenyekevu huu ambao Daudi anaendelea kuutaja katika mstari wa 19-20, yaani wale “wanaomcha” (kumheshimu) Mungu, hawa ndio wanaomsifu, mstari wa 21-22, na anawatofautisha wanyenyekevu na wenye kiburi katika mwisho. Mistari ya 2, mstari wa 23-24. Mafarisayo na Masadukayo katika Mathayo 16 walikuwa na kiburi na kiburi, hawakuwa na heshima kwa Mungu na kwa mwanawe, kulikuwa na nia tu ya nafasi yao wenyewe katika jamii. Walipoomba ishara, Yesu alijibu kwa kusema kwamba wao ni “kizazi kiovu na cha zinaa”, mstari wa 4, walifikiri kwamba walikuwa wajanja katika kuweza kutabiri hali ya hewa, mstari wa 2-3,lakini Yesu alionyesha wazi kwamba walipaswa kufasiri “ishara za nyakati”, yaani, kujua kwamba Yesu alikuwa utimilifu wa ahadi za Mungu kwa Ibrahimu, Isaka na Yakobo! Yesu alijali sana mafundisho ya uwongo ya Mafarisayo hivi kwamba Yesu aliwaonya wanafunzi wake, mstari wa 12. Kukiri kwa Petro kwamba Yesu alikuwa “Kristo mwana wa Mungu” ni imani na tumaini tulilo nalo katika kujua kwamba Mungu atatimiza ahadi zake zote kwa kumtuma Yesu tena duniani ili kusimamisha ufalme ambao uliahidiwa kwa Ibrahimu, mstari wa 16. Hata hivyo, ili haya yote yatokee ilimbidi Yesu auawe na aliwaambia wanafunzi wake hivi katika mstari wa 21 ili kuwatayarisha kwa ajili ya kusulubishwa, lakini pia wawe na tumaini katika ufufuo. Yesu anaweka wazi kwamba kuna uhusiano mkubwa kati ya kifo chake na ufufuo na wokovu na thawabu kuu ya kuwa katika ufalme, mstari wa 24-28. Petro hakuelewa hili wakati huo na alijaribu kumzuia Yesu asiende Yerusalemu kuuawa, “alimpinga” Yesu, “akasimama katika njia yake” na Yesu akasema “nenda nyuma yangu shetani” kwa sababu alikuwa akijaribu kumzuia. Yesu kutokana na kufanya mambo ambayo Mungu alitaka afanye, mstari wa 22-23. Wakristo wengi wamechanganyikiwa na neno “shetani”, wanafikiri kimakosa kwamba hii ni nguvu inayowafanya watu watende dhambi, lakini Yesu alitumia neno hilo kumwelezea Petro ambaye kwa hakika alikuwa akijaribu kumwokoa Yesu! Petro hakuwa anajaribu kumfanya Yesu atende dhambi, alikuwa akijaribu kumlinda! Ni wazi kwamba Yesu anasema kwamba Petro alikuwa “akimpinga” Yesu na pia Mungu, kwa sababu Petro alikuwa akiitazama hali hiyo kwa mtazamo wa kibinadamu na si kwa mtazamo wa kimungu. Vivyo hivyo tunapaswa kujaribu tuwezavyo kuishi maisha yetu kwa njia ya kimungu, kuwa wanyenyekevu na kumtumaini na kumtegemea Mungu na kujitahidi kutopinga njia zake.