Januari 27
Inaweza kuonekana kutokana na usomaji wa mwanzo wa Mwanzo 44 na 45 kwamba Yusufu alikuwa akiwaonea chuki ndugu zake kwa kuwafanya wateseke kwa kurefusha uchungu na mateso kwa ajili yao na baba yao. Hata hivyo, tunapaswa kukumbuka kwamba Yusufu alikuwa mtu wa kumcha Mungu na alikuwa amebaki daima “karibu” na Mungu na daima alimkiri Mungu katika yote aliyofanya, kwa hiyo ninaamini kwamba Yusufu alikuwa akiwajaribu sana na kuwatia moyo ndugu zake watubu kikweli. Miaka mingi ilikuwa imepita tangu alipowaona mara ya mwisho na sidhani kama waliwahi kusahau ufisadi wao maana wangekumbushwa uwongo na ulaghai wao kila walipomwona baba yao, kwani ni dhahiri kwamba alikuwa akiomboleza kila mara Joseph. Hata hivyo, nadhani bado hawakuwa na majuto na kwa hiyo hawakuwa wametubu na kwa hiyo hawakusamehewa, kwa hiyo katika matendo ya Yusufu kwa kweli alikuwa akionyesha upendo kwao kwa sababu alitaka watubu. Hatuwezi kupuuza hisia za Yusufu katika haya yote - zinatuonyesha kwamba hakuwa mkatili kwa jinsi alivyokuwa akiwatendea ndugu zake, kwa mfano Mwanzo 43 mstari wa 30 na sura ya 45 mstari wa 2. Matendo ya Yusufu yalikuwa mpango uliofikiriwa kwa uangalifu wa kuwajaribu ndugu zake ili kuona kama watatubu, mtumishi wake alijumuishwa sana katika mipango yake kama tulivyosoma katika sura ya 44 mstari wa 1-9. Majibu ya ndugu hao yalikuwa ya kutabirika, kwa sababu Yusufu alijua kwamba hawakuiba pesa wala kikombe, kwa hiyo kwa dhamiri njema wangesema yale waliyosema katika mstari wa 10. Lazima walianza kujiuliza ni nini kilikuwa kinawapata wakati tena mpangilio sahihi wa kuzaliwa ulipotumiwa na Yusufu na mtumishi wake, mstari wa 12 (sawa na sura ya 43 mstari wa 33), lazima dhamiri zao zilianza kusukumwa zaidi kuliko ilivyokuwa katika sura ya 42 mstari wa 21-23 ambapo walianza kujadiliana mbele ya Yusufu. Walipofika nyumbani kwa Yusufu walimsujudia tena, sura ya 44 mstari wa 14, hii sasa ni angalau mara ya 3 na ilikuwa katika utimizo wa ndoto za Yusufu, ingawa hawakujua hili bado. Badiliko la akina ndugu lilithibitishwa kuwa kamili kwani wao, waliowakilishwa na Yuda, walimdhihirishia Yosefu kwamba walijutia matendo yao ya awali kuhusu Yosefu na kwamba sasa walimjali sana ndugu yao, Benyamini, na baba yao, Yakobo, mstari wa 16-34. Hivi ndivyo tunapaswa pia kuitikia tunapofahamu dhambi ambazo tumefanya, tunapaswa kutubu kikamilifu na kuonyesha majuto yetu, na kubadilika. Hisia za Yusufu zinaonyeshwa katika sura ya 45 mstari wa 1-2 wakati anajitambulisha kwa ndugu zake, anasema "Mimi ni Yusufu" katika mstari wa 3. Haishangazi kwamba ndugu zake waliogopa - wangeshtuka, wangeshangaa, walichanganyikiwa na pia waliogopa, lakini Yusufu alieleza sababu za kila kitu kilichotokea, mstari wa 4-8. Katika jibu lake Yusufu anathibitisha kwamba alikuwa mcha Mungu na alielewa kwamba Mungu alikuwa akitawala kila wakati, kupitia mateso yake yote na sasa katika nafasi hii aliyokuwa nayo, hakuwa na majuto kwa ajili ya ndugu zake, hakuwalaumu, kwa sababu yeye aliona mkono wa Mungu katika kila kitu kilichotokea. Aliwafafanulia ndugu zake hivyo na kuwataka pia wafikishe ujumbe huo kwa baba yake, mstari wa 9-13. Upatanisho daima ni wa ajabu, unaoonyeshwa tena na mstari wa 14-15, hivi ndivyo tunapaswa kuwa na sisi kwa sisi na hivi ndivyo Mungu na Yesu wanataka kuwa pamoja nasi. Na kwa hiyo ndugu hao wakarudi, wakiwa na baraka za Farao, kumwambia Yakobo kwamba Yosefu yu hai na wa pili kwa Farao! Tunapaswa kuamini kwamba toba na msamaha ni wa mwisho, hakuna haja ya kuongeza muda wa "dhambi"; Yusufu alilijua hilo alipowaambia wasigombane njiani, mstari wa 24. Ikiwa toba imekamilika basi dhambi inasamehewa, inapaswa kusahaulika! Zaburi ya 49 inaweka maisha katika mtazamo, zaburi inazungumza na "watu wote", ikiwa ni pamoja na sisi, inatuambia kwamba kutumaini mambo ya binadamu ni kupoteza muda kabisa, haiwezi kuokoa. Hata hivyo kumtumaini Mungu kunahakikisha kwamba maisha yetu “yatakombolewa kutoka kaburini”, yaani ufufuo, na tutakuwa pamoja na Mungu, yaani katika ufalme Yesu atakaporudi. Zaburi inatuambia tusijali mambo yanayotuzunguka bali tumtumaini Mungu. Inasikitisha kwamba wanadamu wanajiamini wenyewe lakini wakitumainia “utajiri usio na akili” basi hawana tofauti na wanyama, mstari wa 12 na 20, yaani wakifa wamekufa! Hili ni somo muhimu, linasemwa mara mbili! Warumi 1 na 2 inaendelea na masomo muhimu kwetu jinsi ya kuishi maisha yetu, sura ya 1 mstari wa 18-32 ina maneno magumu sana kuhusu ghadhabu ya Mungu (:18) ikija juu ya wale wasiomtii na kufanya mambo ya kutisha, watu wanaotenda kama hawa wanaelezewa kuwa wapumbavu (:22), wanaamini wanachotaka (:28-30) na "hawana akili" (:31-32). Haya ni maelezo ya ajabu ya jinsi wanadamu walivyo wabaya bila Mungu katika maisha yao, ndivyo Yusufu alivyokuwa akihangaikia kwamba ndugu zake hawakuwa kama na ni orodha ya mambo ambayo hatupaswi kuwa kama, sura ya 2 mstari wa 1. Cha kusikitisha ni kwamba kanisa la Kirumi lilikuwa likiwashutumu watu waliofanya hivi, lakini kwa hakika walikuwa wakifanya mambo yale yale waliyokuwa wakiyakosoa, mstari wa 2-4. Na kama wao (na sisi) hawatubu sisi tunahifadhi ghadhabu ya Mwenyezi Mungu, aya ya 5. Mungu na Yesu watatuhukumu wote kwa yale tuliyofanya, mstari wa 6, na "thawabu" ni wazi kabisa, ikiwa nzuri tunapata uzima wa kutokufa, mstari wa 7; ikiwa mbaya tutakuwa chini ya ghadhabu ya Mungu, mstari wa 8. Tena somo limerudiwa kwa sababu ni muhimu kwetu kukumbuka, mstari wa 9-10, nzuri = maisha; mbaya = kifo, ni wazi sana, lakini inasikitisha sana ndugu na dada wanapoendelea na njia zao mbaya - kwa sababu wanahatarisha maisha yao! Tunaambiwa mara nyingi sana katika biblia kwamba tunapaswa kuyatekeleza kwa vitendo yale tunayojifunza kutoka kwa neno la Mungu, ni wazi tena hapa katika mstari wa 13, yaani si wale “wasikiao”, bali wale wanaotii wanayoyasikia na kuyatii. "fanya", ni wale wanaotangazwa kuwa waadilifu. Na hakuna kitu kinachofichwa kutoka kwa Mungu, mstari wa 16, wote wawili Mungu na Yesu wanajua yaliyo moyoni mwetu. Tumefanywa kuwa wana familia ya Mungu na kwa hiyo masomo yanayoendelea katika sura hii yanatuhusu sisi, mstari wa 17-29, kwa mfano tunafundisha tusiibe, lakini je! Je, tunazidisha gharama, tunahifadhi mabadiliko, tunatunga hadithi, tunachukua vitu kutoka eklesia na kutumia kana kwamba ni vyetu? Tunafundisha kutozini, lakini tunafanya? Paulo anaanza barua ya Warumi kwa kutukumbusha asili ya Yesu, yaani, kuwa mwana wa Mungu, kuwa na mama wa kibinadamu, wa ukoo wa Daudi na ni kupitia ufufuo wake tunaitwa kuwa wa Yesu, mstari wa 1-4. Na ni kwa njia yake, yaani Yesu, tunaokolewa kwa neema, lakini hiyo inaleta majukumu, yaani, utiifu, mstari wa 5. Kwa hiyo, kwa sababu tuko katika nafasi hii yenye pendeleo, mstari wa 6 , tunapaswa kumsikiliza Mungu, kama Paulo alivyosema, na kufanya yote tuwezayo kutii nyakati zote. Tulijitolea katika ubatizo kufuata na kutii kwa hiyo "hatuna udhuru" (sura ya 2 mstari wa 1).