Februari 4
Tunasoma kuhusu mapigo 2 zaidi katika Kutoka 10, yaani nzige na giza, na tunaona kwamba, Farao akaendelea kuwa na kiburi, mstari wa 3, maafisa wake wanaonekana kuchanganyikiwa kwa kukataa kwake kuwaacha watu waende, mstari wa 7, na kwa sababu ya kiburi chake, Mungu "aliufanya moyo wake kuwa mgumu" zaidi, mstari wa 20 na 27. Mungu alikuwa na kusudi juu ya haya yote na hii inaonyeshwa katika mstari wa 1 na 2; moja ya sababu ilikuwa ili watu wa Mungu wazungumze juu ya hili kwa vizazi vijavyo ili wakumbuke kwamba Mungu "ni Bwana". Katika haya yote Musa na Haruni waliendelea kuwa waaminifu na walikuwa na imani kamili kwa Mungu, hawakuwa na shaka kwamba Mungu alikuwa pamoja nao na walifanya kile ambacho Mungu alisema, kwa hiyo ni mifano mikubwa kwetu kufuata wakati tuko katika nafasi zenye changamoto. Ingawa watu wa Mungu wanateseka, pamoja na wengine, mara nyingi Mungu bado anawajali wakati wote - mfano wa hii ni katika pigo la giza ambapo Waisraeli walibaki katika nuru, mstari wa 23.
Hii inatukumbusha taswira ya kawaida katika Biblia inayotumia mwanga na giza kuelezea wale wanaoishi katika Yesu na Mungu ikilinganishwa na wale wanaomkataa Mungu na kanuni zake zote. Ingawa Mungu alitoa fursa nyingi kwa Farao kutubu, yeye alikubali tu dhambi yake ili kupata afueni kutokana na kile na mateso ya wakati huo, mstari wa 16-19, ni wazi hakukuwa na toba ya unyenyekevu! Zaburi 2, katika Zaburi 64 na 65 zinatukumbusha tena wale walio katika "giza" na wale walio katika "nuru". Daudi alilalamika kwa Mungu juu ya wale waliompinga Mungu na kukiri kwamba Mungu hatimaye angewashughulikia kwa wakati wake mwenyewe, mstari wa 1-8, mipango yao yote na maneno yao yangekuja bure, kama ilivyoonyeshwa na Farao. Hata hivyo, ni "wenye haki" (wale walio katika "nuru") ambao wanaweza kumkimbilia Mungu na kumsifu, mstari wa 10, hivi ndivyo Musa na Haruni walivyofanya. Zaburi 65 ni maombi ya Daudi ambayo pia ni maombi yetu - tunasifu na tuna hakika kwamba Mungu anasikia maombi na ikiwa tutatubu dhambi zetu zote zinasamehewa, mstari wa 1-3. Tumechaguliwa na Mungu ili tuokolewe na kuwa katika ufalme wake na hii ni baraka kubwa sana, mstari wa 4. Hakuna baraka kubwa kuliko hii, kuahidiwa ufalme wakati Yesu atakaporudi, hii ndiyo tunapaswa kujaribu kuzingatia kila siku ya maisha yetu. Mungu wetu ni "mwenye furaha", yeye ni tumaini la kila mtu anayemgeukia, ingawa yeye ndiye muumbaji mwenye nguvu na mtawala wa hali ya hewa bado yuko tayari kutuokoa sisi watu binafsi, mstari wa 5-8.
Ujuzi huu wa Mungu unapaswa kutufanya tumheshimishe na kumsifu kwa unyenyekevu wote. Mstari wa 9-13 ni picha kamili kinyume na uharibifu uliotumwa, na Mungu, juu ya Misri katika Kutoka; Katika Zaburi tuna picha ya nchi iliyofunikwa na "kundi la ndege na mahindi", mstari wa 13, yaani kwa wingi. Ni kile ambacho watoto wa Mungu waliahidiwa wakati walipotoka Misri ikiwa wangemtii Mungu, na ndivyo tulivyoahidiwa wakati Yesu atakaporudi kuanzisha ufalme. Kwa namna fulani tunaona utunzaji wa Mungu sasa katika mavuno tunayopata, na kwa hili tunapaswa kumsifu, lakini bado tunapaswa kumsifu hata wakati tunakosa mavuno kwa sababu bado ana mpango kwetu katika ufalme wake. Mada hii ya matumaini na baraka ya ajabu inaendelea katika Warumi 15 ambapo Paulo anatukumbusha kwamba sisi ni sehemu ya ahadi ambazo zilitolewa kwa Ibrahimu, Isaka, Yakobo na sasa Musa, mstari wa 8. Sisi ni watu wa mataifa ambayo Paulo anarejelea, mstari wa 9-12, na hii inapaswa kutujaza "matumaini", "shangwe" na "imani", mstari wa 13. Kwa sababu tuna tumaini hili la ajabu la siku zijazo, maisha yetu sasa yanapaswa kubadilishwa tunapokabiliana na matatizo ya kila siku.
Katika mfano huu, kwenye sura hii Paulo anasema kwamba tunapaswa kuwasaidia wale ambao ni "dhaifu", hii inaweza kuwa kimwili au kiroho, mstari wa 1. Tunaombwa "kujenga [kila mmoja]", mstari wa 2, kwa sababu hata Yesu daima aliwafikiria wengine, mstari wa 3, kwa hiyo tunapaswa kufanya vivyo hivyo. Pia, kutumia mifano kutoka katika Agano la Kale ili kujifunza, mstari wa 4. Haipaswi kuwa na kiburi au hamu yoyote ya kuwa "kiongozi" katika kanisa letu, tunapaswa kumkubali Yesu kwa unyenyekevu, tukikumbuka kwamba alitukubali, kwa hiyo lengo letu linapaswa kuwa ni umoja, mstari wa 5-7, na kwa hili tunapaswa kusifu. Mada hii ya umoja ni muhimu sana kwa sababu Paulo anairudia katika sura ya 16 aya ya 17-18, tunaambiwa tujiepushe na wale wanaosababisha mgawanyiko na hali ya kujaliana inapaswa kuzingatiwa kwa sababu mara nyingi wanaweza kudanganya kwa "ulaghai". Kuna majina mengi katika sura hii, na katika sura ya 15 tunaona mpango wa Paulo wa kutembelea Roma, hii inatuonyesha kuwa ushirika ni muhimu, tunahitaji kuwa pamoja katika ushirika ili kumsifu Mungu kwa baraka zake na kutiana moyo tunapojiandaa kwa Yesu kurudi. Na katika mstari wa 30-32 tunaona kwamba tunahitaji kukumbuka ndugu zetu kila mahali katika maombi yetu tunapojitahidi kujaribu kufanya yaliyo sawa. Sala ya kuhitimisha ya Paulo ni yetu pia, yaani sura ya 16 mstari wa 25-27, "Sasa kwake yeye awezaye kuwasimamisha kwa injili yangu na kutangazwa kwa Yesu Kristo, kulingana na ufunuo wa siri iliyofichwa kwa miaka mingi iliyopita, lakini sasa imefunuliwa na kujulikana kupitia maandiko ya kinabii kwa amri ya Mungu wa milele, ili mataifa yote yaweze kumwamini na kumtii – kwa Mungu pekee mwenye hekima awe utukufu milele kupitia Yesu Kristo! Amina."