Februari 5
Maelezo ya Pasaka katika Kutoka 12 mstari wa 1-30 ni maalum sana. Waisraeli walipaswa kufuata amri za Mungu ili kuonyesha wanamwamini na imani yao kwake ili waweze kuokolewa dhidi ya kifo. Ilikuwa ni siku yao ya kukumbuka daima na kusherehekea Pasaka siku ya kumi na nne ya mwezi wa kwanza wa kalenda ya Kiyahudi, ilikuwa siku maalum, ilikuwa siku ambayo waliokolewa na ilitangulia kuondoka kwao Misri na kisha kuvuka Bahari ya Shamu kuelekea nchi ambayo Mungu alikuwa amewaahidi kama wangekuwa waaminifu. Kuna taarifa nyingi katika Pasaka, lakini kwa sasa ni ukumbusho wa Yesu na dhabihu yake kwa ajili yetu, alikuwa "kondoo asiye na dosari", aliyetuokoa na kuturuhusu kuvuka katika ufalme ambao Mungu ametuahidi. Ilikuwa ni wakati wa Pasaka, miaka mingi baadaye, kwamba Yesu alisulubiwa, ilikuwa siku ya kwanza ya mwezi wakati Yesu alipanda kwenda Yerusalemu - hii ilikuwa siku ya uteuzi wa kondoo, mstari wa 1-2; Yesu aliuawa wakati huohuo wana-kondoo walianza kuuawa na hakuna nyama iliyoachwa hadi asubuhi - kama ambavyo Yesu hakuachwa msalabani. Pasaka ilikuwa ni sherehe ambayo Wayahudi tu ndiyo wangeweza kushiriki, mstari wa 43-49, kama vile kuvunja mkate wetu ni ukumbusho wa kifo cha Yesu na ufufuo na ni watu tu ambao wamebatizwa wanaweza kushiriki katika huduma.
Orodha ya ufanano na ukumbusho haina mwisho! Alama kwenye mlango ilikuwa tendo la imani, kama vile ubatizo wetu na matendo ya kimungu ni tendo la imani na hivyo Waisraeli waliokolewa kutoka katika mateso yao ya kidunia. Katika Zaburi kutoka Zaburi 65-67 kuna mabadiliko katika sauti kutoka Zaburi zilizotangulia ambapo wokovu kwa Israeli unazungumziwa, sasa kutoka 65 mataifa yamejumuishwa katika wokovu, kwa hiyo tunapofika Zaburi 66 mstari wa 1-2 tunaona kwamba "dunia yote" inaweza kuwa sehemu ya ahadi na kwa hiyo tuimbe sifa sasa. Zaburi hii inaonekana kuwa inatazamia matukio yaliyozungumzwa katika Zaburi 67, ambayo inaonekana kuwa picha ya ufalme, mstari wa 4, kwa sababu inazungumzia juu ya Mungu "kutawala" juu ya mataifa ya dunia. Kwa hiyo, mstari wa 1 unazungumzia juu ya wale ambao wameokolewa, sisi ni "sisi" waliozungumziwa hapa, yaani sisi ni watu wa mataifa ambao wamejumuishwa katika ahadi kwa sababu ya Yesu. Mstari wa 2 unataja "njia" za Mungu, hii ni zaidi ya maarifa ya Mungu ina maanisha kujua tabia yake na wale ambao wameokolewa kuwa kama yeye na kama inavyosemwa katika Mwanzo 18 mstari wa 19 kwamba Ibrahimu na uzao wake walichaguliwa "kutunza njia ya Mungu", tofauti na wale wa wakati wa Nuhu ambao walikuwa wameharibu "njia ya Mungu”, Mwanzo 6 mstari wa 12.
Kwa hiyo, katika Zaburi 67 mstari wa 4 mataifa walifurahi na kuimba sifa kwa Mungu ambaye alikuwa ametoa wokovu na kuwaleta waumini kwenye ufalme. Sifa zote ni jumuishi, aya ya 5, na kisha nchi itakuwa na "mavuno", hii ikiwa zaidi ya kile tunachotambua kama mavuno hivi leo, inajumuisha vipengele vyote vya uumbaji wa Mungu vinavyozaa matunda. Hii ni kinyume kabisa na ulimwengu wa leo ambao uko katika fujo na kila aina ya mambo kushindwa, lakini katika ufalme, ulimwengu kama Mungu alivyouumba, utakuwa unafanya kazi tena, kazi ambayo husababisha baraka zaidi na sifa, mstari wa 7. Kwa hivo, kwa picha hii ya baadaye ya ufalme ambao sote tunatazamia, tunazingatia hali tunayoipitia sasa kwa kufikiria juu ya Zaburi 66, ambayo ni juu ya sifa lakini sifa iliyosababishwa na matarajio ya Mungu kuleta ufalme. Tunaishi katika ulimwengu wenye shida na mashinikizo yote tunayopata yanaweza kuharibu ibada na sifa zetu. Lakini, sisi "tunasema" sasa ili kuwafundisha na kuwatia moyo wengine, mstari wa 1-4; tunapaswa kuwa mfano katika kuwaonesha wengine kile ambacho Mungu ametufanyia, mstari wa 5, "njoo uone" ni ujumbe ambao tunapaswa kuchukua kwa uzito tunapobadilika kutoka kufuata tabia za kidunia, na kuwa na tabia inayompendeza Mungu.
Mstari wa 6 ni mfano muhimu wa kuonyesha kile Mungu amefanya katika kuwaokoa watu wake kutoka Misri na kuwaleta kupitia bahari ya Shamu, tukio linalofuata Pasaka, na kisha anawaleta katika Nchi ya Ahadi (Ufalme) kwa "kugeuza bahari kuwa nchi kavu" wakati watu walipovuka Yorodoni. Hii inatukumbusha ubatizo wetu tulipokuwa "tumeokolewa" kwa maji, yaani kuokolewa kutoka kwa ulimwengu, na Mungu anapendezwa na watu binafsi, alionyesha "matendo yake ya ajabu" alitumia mfano wa kuokoa watu! Kwa hiyo, tena anaonyesha "matendo yake ya ajabu" kwa kutuokoa katika Yesu ili tuokolewe kutoka katika dhambi na kifo! Kwa hiyo, tunamsifu sasa kwa wokovu wetu ambao unaletwa, mstari wa 8! Tunamwomba atusaidie na kutuokoa kutoka majaribuni, yaani tuache "hatua zetu zisianguke", aya ya 9, kwa sababu anatujaribu, aya ya 10, tunateseka, mstari wa 11 na wakati mwingine tunadhihakiwa, mstari wa 12, lakini mateso haya yote na shinikizo ni sehemu yetu kubadilishwa na kujifunza na kuwa kama Mungu na ni wazi kama Yesu.
Mungu anatujaribu ili aweze kuona tutafanyaje, hivyo tunapaswa kumsifu Mungu katika majaribu yetu kwa sababu kwa kufanya vizuri tunaweza kuwa na uhakika kwamba Mungu atatuonyesha neema na rehema, yaani, kutuletea mahali hapo (ufalme) wa "utukufu". Na tukijua hili tunakuja kuabudu kila Jumapili na mara nyingi zaidi kuliko hiyo na sifa, mstari wa 13, daima kutubu dhambi zetu, mstari wa 18, kwa sababu bila toba Mungu hawezi kutuonyesha neema. Ametupatia ufalme, katika Yesu, ambaye pia alichukua jukumu kwa ajili yetu na kuishi maisha ya upendo na utii, kufa kwa ajili yetu, lakini akiwa na imani kwamba baba yake angemfufua tena. Katika Marko 1 tunaanza kuona Yesu akichukua jukumu hili, si moja ya mamlaka, lakini kujua kitu kinachosababisha kitendo, kwa mfano, kama mume na mke kuwa na mtoto na kisha wanakuwa na jukumu la kumtunza mtoto wao. Maana ya "uwajibikaji" inatoka katika kitenzi "kujibu", kwa hivo, kuna wajibu wa kushawishi wakati mtu anawajibika. Neno pia linaonyesha maana ya kuwa kitu au mtu wa "kutegemea", au hiyo inaweza "kushikilia". Kwa hiyo, tuna maanisha kwamba mtu mwenye majukumu anajali siku zijazo.
Mtu anatakiwa "kujali", kwa kuwa ni wajibu wao wanaopaswa kuutimiza. Kuwa na jukumu inamaanisha kwamba Mungu "anaangalia" juu ya mji (Zaburi 127 mstari wa 1); wachungaji walikuwa "wakichunga kondoo" (Luka 2 mstari wa 8); Walawi walichukua "malipo" ya vitu katika hema (Hesabu 10 mstari wa 17), haya yote yanatoa utunzaji wa kina kwa vitu walivyotakiwa kuvifanya. Askari wana jukumu la kulinda watu, wale wanaowasimamia wengine, pia wanawajibika kwa wale waliokuwa chini yao, mfano Mfalme Daudi baada ya kutenda dhambi katika kuhesabu jeshi lake katika 2 Samweli 24, aliomba Mungu azingatie adhabu juu yake na familia yake siyo askari na watu, mstari wa 17. Hadithi ya Yusufu ni mfano mwingine wa uwajibikaji sahihi kwa wengine, katika Mwanzo 42 ndugu zake walisema kwamba "walikuwa na hatia" na walichukua jukumu la zamani, na katika Mwanzo 43 Yuda walichukua jukumu kamili kwa sasa na baadaye, katika kuchukua jukumu kwa Benyamini, mstari wa 9. Tunaona wasiwasi mkubwa katika Yuda alipokuwa akizungumza na Yusufu katika Mwanzo 44 mstari wa 18-34, alisema kwamba hakuweza kurudi kwa baba yake bila Benyamini, hii ni wajibu! Yuda kuchukua jukumu kwa Benyamini ni mfano mzuri wa kumtunza mtu ingawa inaweza kuwa gharama kubwa kwake. Lakini hii inapaswa kuwa sawa na sisi katika kuchukua jukumu kwa ndugu zetu - hii ni upendo wa Kikristo.
Mfano wa kukataa kuwajibika ni ule wa Adamu na Hawa, hawakuwa na mtu yeyote wa kumlaum, isipokuwa wao wenyewe, Mwanzo 3 mstari wa 12-13, lakini Kaini alionyesha kukataa kuchukua jukumu katika sura ya 4 mstari wa 9, alisema kwamba Abeli hakuwa na uhusiano wowote naye! "Je, mimi ni mlinzi wa ndugu yangu?" lilikuwa jibu lake baya, alikataa kabisa kuwajibika kwa majukumu yake ya zamani na ya baadaye. Hata hivyo, kama Wakristo wajibu wetu unapaswa kuwa kama ule wa Yesu. Katika Waebrania 1 mstari wa 1-4 tunasoma kwamba jukumu la kila mtu ulimwenguni lilichukuliwa na Yesu! "Alishikilia" wajibu wake, "aliwabeba" wale ambao walihitaji wokovu wake, yaani sisi - alikufa kwa ajili yetu; Alifanya kile ambacho baba yake alikuwa anakihitaji! Kwa hiyo Marko 1 anazungumzia Yesu kuwa mtumishi wa Bwana, aliishi hivi katika tabia yake wakati wote na kwa hiari alitoa maisha yake kwa ajili ya baba yake na kwa ajili yetu, alichukua jukumu, kwa mfano mstari wa 17, 35 na 41. Mara nyingi alienda upwekeni ili kupata msaada na umakini, alibeba mzigo wa wajibu wa kutubeba hadi kwenye marudio yetu, yaani wokovu. Yesu alijitolea nguvu zake zote kwa kazi hii, lazima awe amepata wasiwasi, kama alivyokuwa mwanadamu, lakini haikumondoa kutoka kwa njia yake. Haikuwa kwamba Yesu alikuwa mtumwa wa Mungu, baba yake, kwa njia ambayo alitii, lakini alichukua jukumu kwa ajili yetu, ili tuweze kuokolewa na kuletwa kwenye ufalme wa baba yake kama baba yake alivyotaka.
Na Yesu anaendelea kutubeba, akitumia nguvu zote alizopewa na baba yake na kama vile Mungu alivyoinua na kubeba Israeli hapo zamani, Yesu anafanya vivyo hivyo kwetu sasa kwa kutekeleza majukumu yake, alikuwa akiweka mfano kwa wanafunzi (na sisi) kushiriki jukumu naye. Tunaona mifano ya hili na Paulo katika jinsi alivyokuwa na shinikizo la kila siku la kanisa lote, na jinsi anavyotuhimiza kushiriki mizigo ya kila mmoja! Hivi ndivyo tunavyopaswa kuwa, Yesu ametuomba tuwe wenzi wake katika kuchukua jukumu kwa ndugu "kutunza", kulinda, kubeba, n.k. Kwa hiyo, tutafanyaje hivyo? Je, tutakuwa kama Kaini? Tunawajibika kwa ndugu na dada yetu na kama Yesu angesikia maoni ya Kaini angejibu "Ndiyo, wewe ni mlinzi wa ndugu yako!" Au sisi ni kama Yuda ambaye alichukua jukumu kamili kwa ajili ya ndugu yake? Yesu anatuwekea mfano, je, kwa hiyo, tunashiriki wajibu wake?