Februari 11
Katika Kutoka 21 tuna orodha ya sheria mbalimbali zilizotumika kwa watu wa Mungu (Waebrania) hadi wakati wa Yesu. Sheria hizi zilitumika kwa mambo kama vile jinsi ya kutibu watumwa wa Kiebrania ili kukabiliana na ng`ombe hatari; bila ubaguzi sheria ni kwa ajili ya manufaa ya watu wenyewe na wakati ilipofuatwa ilionyesha upendo kwa Mungu na kwa kila mmoja - hii ndiyo sababu Yesu alisema kwamba sheria muhimu zaidi ilikuwa kumpenda Bwana Mungu na jirani yako kama unavyojipenda. Sheria juu ya mtumishi wa Kiebrania yote inategemea upendo, ingawa, watu wa Mungu walipaswa kuajiri au kuwa na watumishi wa wenzao ambao kwa sababu yoyote ile walianguka miguuni ili wale ambao walikuwa na tamaa waweze kuwa na nyumba na kipato. Ukweli kwamba mtu ambaye alikuwa mtumwa anaweza kuamua kujiunga na kaya, mstari wa 5-6, inamaanisha kuwa uhusiano kati ya "bwana" na "mtumwa" unapaswa kuwa mzuri wa upendo. Mtumwa wa ni uhusiano sawa wa upendo kwa sababu chaguo lilikuwa pale kwa mwanamke kuwa mke wa mtoto wa "bwana", mstari wa 9. Tunapomfikiria ng'ombe katika mstari wa 28-32 tunaona kwamba mmiliki anapaswa kuwalinda wengine dhidi ya ng'ombe, kwa hivyo sheria hizi zote zinahusu upendo kwa Mungu na kila mmoja. Somo ambalo ni la mada sana kwa sasa katika kanisa moja nchini Uganda ni mstari wa 33-34 kuhusu ng'ombe kuanguka chini ya shimo lisilolindwa, mmiliki wa shimo anawajibika kwa sababu wanapaswa kuweka uzio uliohifadhiwa vizuri kuzunguka shimo ili kuzuia wanyama kuikaribia.
Kwa hiyo, sheria zote hizi ni kuwalinda wengine, lakini kwa wale wanaohusika pia kuelewa kwamba matokeo ya kutokupenda wengine, wanyama au Mungu yalikuwa makubwa sana, hata kusababisha wao kupoteza maisha yao wenyewe, mfano mstari wa 16. Yesu, katika Marko 8 kwa kweli inarejelea sheria hizi, mstari wa 9-13, ambapo katika Kutoka 21 tunaona katika mstari wa 15 na 17 kwamba hakuna mtu anayepaswa "kuwalaani" wazazi wake au "kuwashambulia". Katika Marko 8 Yesu anaonyesha Wayahudi (Waebrania) kwamba walikuwa wamebadilisha sheria hii ya upendo kuwa "utamaduni" wa kibinadamu na kwa kuwasilisha "zawadi" kwa Mungu wakati huo kulikuwa na "kuwapenda" wazazi wao! Hili ni jambo la kutisha kwa sababu walikuwa wakibadilisha sheria za Mungu, ambazo ziliundwa kuonyesha heshima na upendo, kuwa "utamaduni" wa kibinadamu ambao ulimnufaisha mtu mwenyewe tu. Walipendezwa tu na wao wenyewe na utajiri wao wenyewe na kusimama katika jamii! Yesu aliwashutumu sana Mafarisayo na wengine ambao walidhani na kutenda kama hii kama "wanafiki", yaani wacheza kamari, mstari wa 6-7, na ingawa hatuko tena chini ya sheria sawa katika Kutoka bado tunaweza kujifunza masomo kutoka kwao na, kama Yesu alivyosema "Mpende Mungu na jirani yako kama wewe mwenyewe". Mafarisayo walikuwa wakiwakosoa wanafunzi wa Yesu kwa "kutoosha mikono yao kwa kawaida" kabla ya kula, mstari wa 1-2, wakisema kwamba walikuwa "wachafu", yaani "wasio safi" mbele ya Mungu, kulingana na "utamaduni" wao, mstari wa 3-4. Hata hivyo, Yesu aliwaonyesha hasa kile kinachomfanya mtu "asiye safi" mbele ya Mungu, yaani matendo yao, mstari wa 20-23.
Haya ndiyo mambo yanayomfanya mtu yeyote "asiwe najisi" mbele ya Mungu na mafundisho haya ya Yesu kwa kweli yanafunika sheria katika kusoma Kutoka, yaani kama hatutafanya lolote kati ya mambo haya basi tungempenda jirani yetu na Mungu na kisha hatungefanya lolote kati ya mambo hayo ambayo sheria ilibuniwa kuzuia! Ni wazi kwamba maisha yetu yamekamilika katika Yesu, yaani tutakuwa katika ufalme ikiwa tutabaki waaminifu, lakini azimio letu la kujifunza na kuwa zaidi kama yeye linapaswa kuwa kama lile la mwanamke wa Wayunani katika mstari wa 24-30. Binti yake alikuwa mgonjwa, alijua kwamba Yesu alikuwa akiwahubiria watu wake mwenyewe, yaani Wayahudi, lakini pia alijua kwamba angeweza kufaidika pia, na Yesu alimpongeza kwa imani yake, mstari wa 29-30. Imani tu katika Yesu inaweza kutuokoa, na tumeahidiwa hili, kwa hiyo, matendo na mawazo yetu yanapaswa kuonyesha imani yetu! Zaburi 74 ni nyingine kati ya hizo zaburi ambazo kimsingi zimegawanywa katika 2, aya ya 1-11 ni huzuni kwamba nchi ya Mungu, Yerusalemu na hekalu zimeharibiwa na maadui wa Wayahudi - tunajua kwamba hii ilikuwa kwa sababu ya kutokuwa mwaminifu kwao na kutotii kwao sheria ya Mungu, yaani hawakumpenda Mungu au majirani zao. Mstari wa 12-17 ni utambuzi wa nguvu na upendo wa Mungu na jinsi alivyowaokoa Israeli kutoka Misri na kuwalinda kutoka kwa Farao mwenye kiburi na jeshi lake (lililoonyeshwa hapa kama "mnyama" na "leviathan") na kuwaangamiza baharini. Aliwapa chakula jangwani na kuwapa maji ya kunywa, anaweka majira ya joto na majira ya baridi n.k, kwa hiyo huyu ndiye Mungu ambaye tunapaswa kumheshimu na kutii! Huyu ndiye Mungu ambaye "atakumbuka", mstari wa 2, 18 na 22, na atainuka na kuwaokoa wale "wanaompenda Bwana wao Mungu na majirani zao kama wao wenyewe".