Februari 19
Mungu anajua kwamba wanadamu wanaendelea kusahau mambo hivyo ametupa kwa makusudi vikumbusho ili tukumbuke vitu muhimu, yaani vitu vya Mungu. Kwa sababu? Ili tuweze kuwa na uzima na sio kifo; hii ni muhimu sana kwa Mungu kwamba ametupa ukumbusho mwingi, masomo ya leo na ya kesho yanaendelea na mada hii muhimu. Kutoka 30 inatoa maagizo ya Mungu kwa Altare ya Uvumba, makusanyo, bonde la kuosha, mafuta ya upako na uvumba yenyewe, tena hii ni maalum kwa hema na, baadaye, ibada ya hekalu ya agano la kale, lakini bado tunaweza kupata masomo yote muhimu kutoka kwa kanuni hizi. Kanuni ya kwanza ni ukumbusho wote muhimu, maagizo haya kutoka kwa Mungu yalikuwa kwa ajili ya watu wakati huo na kwa "vizazi vijavyo", mstari wa 8, 10 na 21, kila kizazi kipya kilitakiwa kufundishwa maelezo na kizazi cha zamani. Kufundisha watoto wetu wenyewe na wengine lazima iwe sehemu muhimu ya ibada yetu ya kiungu! Kanuni ya pili ni kwamba watu wote wa Mungu ni sawa mbele zake, kila mtu ana thamani sawa machoni pa Mungu, mstari wa 15. Hii ilikuwa aina ya kodi (pamoja na pesa zilizotolewa kwa vitu vingine), lakini angalia kwamba thamani hii ya pesa za upatanisho ni sawa, iwe mtu huyo alikuwa tajiri au maskini. "Utajiri" wa mtu hauna matokeo kwa Mungu kwa heshima ya thamani ya maisha.
Kanuni ya tatu hapa ni kwamba tunahitaji kuheshimu kabisa vitu ambavyo Mungu anathamini, mafuta ya upako na uvumba vilipaswa kufanywa kwa mapishi maalum, kwa mfano mstari wa 22-25 na 34-36, hata hivyo, ilikuwa tu kutumika kwa madhumuni haya. Mstari wa 33 na 38 ni maalum sana kwamba wale wanaowanyanyasa wanapaswa "kukatwa kutoka kwa watu wake" - hii inamaanisha kuwa ibada ya Mungu inapaswa kufanywa kwa njia yake, mahali ambapo amesema na vitu vinavyotumiwa tu kwa ibada. Somo kwetu ni kuheshimu mambo ya Mungu, iwe haya ni mafundisho yake, mali yake, watu wake, n.k. Maneno "Hema la Kukutania" hutumiwa mara kadhaa katika sura hii, aya ya 16, 17, 26 na 36; ni jina lingine la hema, lakini kishazi kinatusaidia kukumbuka kwamba ibada yao (na yetu) ni "mahali pa kukutana na Mungu". Sasa maisha yetu yote ni tendo au ibada, pamoja na tunapokutana katika kumbi zetu na sehemu za ibada, hivyo siku nzima na kila siku tunapaswa kuheshimu kwamba tuko katika "mahali pa kukutana na Mungu"! Zaburi 87 ni zaburi inayothibitisha kwamba Yerusalemu ni mahali patakatifu pa Mungu, ni mahali ambapo Mungu aliishi na watu wake wakati "Hema la Mkutano" lilipokuwa hekalu na ambapo mahitaji ya ibada aliyopewa Musa yalirejeshwa awali.
Inasikitisha kuwa tunajua historia kwamba watu walitumia vibaya kila kitu ambacho Mungu alikuwa amewapa na waliadhibiwa, hata hivyo, Mungu ameahidi kwamba utukufu wake utarudi Yerusalemu katika siku zijazo baada ya Yesu kurudi. Zaburi 88 imeandikwa na Hemani, mtu mwenye hekima wakati wa Sulemani (1 Wafalme 4:31). Alikuwa akikubali kwamba ni Mungu ambaye anaokoa, mstari wa 1, hata hivyo alisumbuliwa na aina fulani ya mateso, labda uzee wake, mstari wa 3-5. Alitambua kwamba hali yake ilikuwa kutoka kwa Mungu, mstari wa 6-9, pia alikiri kwamba ni wakati tu alipokuwa hai kwamba angeweza kumsifu Mungu, mstari wa 10-12, na hili ni somo muhimu kwetu pia, tuna maisha yetu tu sasa kuonyesha kwamba tunamheshimu Mungu. Heman anatambua maisha yake ya duniani, mstari wa 15-18, lakini kwa njia ya haya yote anadumisha heshima yake kwa Mungu. Hii ni Zaburi ya kusikitisha, lakini mtu mwingine mwenye hekima wa wakati wake, Ethani, anatuinua ili kusifu, lakini tutaangalia hiyo kesho. Marko 15 ni sura ya kusikitisha sana kwa sababu inatuambia juu ya kusulubiwa kwa Yesu; hata kama Yesu alihisi kama Hemani katika Zaburi, aliwasilisha maisha yake kwa mapenzi ya baba yake, akijua kwamba baba yake alijua picha kubwa. Ninachoona kuwa cha kusikitisha sana ni kwamba makuhani wakuu, ambao walipaswa kujua jinsi ya kumwabudu na kumheshimu Mungu, waliamka "mapema sana" kufikia uamuzi wa kumuua Yesu, mstari wa 1.
Si tu kwamba wao na watu walimkataa Yesu aliyetoa uzima, walichagua mtu aliyechukua uhai badala yake, mstari wa 7 na 15, kwa hivyo katika uchaguzi huu walichagua kifo kinyume na maisha! Kinachonisikitisha zaidi ni jinsi mtu anayetoa uhai alivyodhihakiwa na askari, aya ya 16-20, wapita njia, mstari wa 25-30, makuhani wakuu, mstari wa 31 na wengine waliosulubiwa pamoja nao, mstari wa 32. Ni tamaa binafsi za makuhani wakuu tu ndizo zilizowafanya wakosee vibaya sana! Hata hivyo, ilikuwa katika mpango wa Mungu na wema ulitoka katika tukio hili la kusikitisha - kwamba kukiri kwa yule askari aliyesimamia mauaji ya Yesu kulithibitisha Yesu alikuwa nani, mstari wa 39, na ufufuo katika Marko 16 ilibidi ufuate kwa sababu Yesu hakuwa na dhambi. Mariamu wawili na Salome walikumbuka na kujiandaa, mstari wa 1; Pia, walikuwa mapema, mstari wa 2; walikuwa bado hawajaamua nini cha kufanya, mstari wa 3, lakini tofauti na makuhani wakuu walikuwa na heshima kwa Yesu na baba yake na walikuwa na imani kwamba kitu kingewaruhusu kufanya kitu cha kutia mafuta mwili wa Yesu. Tunahitaji kuonyesha imani ya aina hii pia tunapojaribu kufuata mafundisho ya Mungu na Yesu, labda hatujui jinsi ya kutimiza majukumu, lakini hebu tuwe na imani!
Kile ambacho wanawake waliona hakikuwa kile walichotarajia! Mstari wa 4-8 - "Amefufuka!" Huzuni yote, maumivu yote, mkanganyiko wote huja chini ya ukweli mmoja rahisi kwamba wokovu wetu umewezeshwa na kifo na ufufuo wa Yesu! Ilikuwa vigumu kwa wanafunzi kuamini hili, ingawa Yesu aliwaambia mara nyingi kabla, mstari wa 11 na 13, Yesu baadaye aliwakemea, mstari wa 14, na baadaye watu hawa wakawa 100% wamejitolea kueneza injili. Kufundisha ni muhimu, ndivyo watu wa Mungu walivyoambiwa wafundishe vizazi baada yao, sasa Yesu anawaambia wanafunzi wake wawafundishe wengine, mstari wa 15-18, na baada ya Yesu kupelekwa mbinguni ndivyo walivyofanya, mstari wa 19-20. Kwa sababu ya kazi yao katika kufundisha, sasa tunamsubiri Yesu arudi, ni zamu yetu sasa kufundisha wengine na kujibu vikumbusho hivyo ambavyo Mungu ametupa kwa sababu yeye pia anataka sisi na wengine tukubali wokovu.