Februari 20
Tumeitwa kuwa "watakatifu" - tumetengwa, tumetakaswa - 1 Wakorintho 1: 1-3... - inaeleweka kwamba Paulo anaanza barua hii kwa kuwakumbusha wale wanaoisoma kwamba tunapaswa kuwa tofauti - yaani tofauti na wengine - wakati huo tunaangalia kile Paulo anachowaambia ndugu huko Korintho labda tumeshtushwa na baadhi ya mambo yanayoendelea! Paulo anapaswa, hata hivyo, kuwa na mawazo yetu kwa sababu ya jinsi anavyoanza na hasa wakati anazungumzia faida za kuwa katika Yesu, mstari wa 4-9... Yeye atatuweka imara; tutakuwa wasio na hatia; Tumeitwa katika ushirika. Kwa hiyo, tunakujaje kufanya makosa mengi ya kibinafsi na jinsi gani kuna mgawanyiko katika kanisa – zamani na sasa? Ni kwa jinsi gani ndugu na dada hawataki kuhudhuria kanisani kwetu kila wakati? Ni kwa nini tunaendelea kufanya mambo yaleyale mabaya tena na tena? Dhana ya Sabato ililetwa kwa watu wa Mungu katika Kutoka 31. Mstari wa 13 unasema kwamba ni "ishara" kwamba Mungu huwafanya (sisi) "watakatifu"... - ni ukumbusho wa nguvu za Mungu, mstari wa 15...; ni wakati wa kupumzika, mstari wa 15, ni kukumbukwa, mstari wa 16... na inapaswa kuchukuliwa kwa umakini, mstari wa 14... Sabato ilikuwa siku katika juma ambapo kila kitu kilihusiana na sababo, ikiwa ni pamoja na watu, walipaswa kuwa "watakatifu kwa Bwana".
Utengano huu ulipaswa kuwa jibu la kiungu la sifa kwa Mungu - Mungu mkuu na wa ajabu ambaye hufanya dunia, ingawa yeye ni mkubwa sana, pia anapendezwa nasi kama watu binafsi! Kinachokuja katika hili ni jinsi Mungu alivyowapenda watu wake na sasa anatupenda! Inaonekana kwamba Mungu alipokuwa akihitimisha amri hizi kwa Musa na watu na kuimarisha agano hili, Mungu tayari alijua kwamba watu walikuwa wakiasi chini ya mlima - licha ya Haruni kusema, ndama wa dhahabu hakutoka nje ya moto! (Sura ya 32:24) — walipaswa kuipanga, watengeneze ukungu na kutupa dhahabu na kuitengeneza kuwa ndama. Kwa hiyo, kama tunavyojua walikuwa wamefanya ndama wa dhahabu wakati Musa aliporudi kutoka mlimani! Hata hivyo, Mungu bado aliendelea katika upendo wake kuandaa kujitenga kwa ajili ya watu wake, mstari wa 18... Alifanya hata mambo kuwa rahisi kwa maandalizi ya ibada yake kwa kuwapa watu ujuzi wa kuzalisha vifaa vya ibada, aya 1-11, hasa mstari wa 3 na 6... Kupitia haya yote Mungu alikuwa akifanya mambo kuwa ya moja kwa moja kwa watu wake ili waweze kuabudu na pia kuwa tofauti. Kwa hiyo, inasikitisha sana kwamba watu wa Mungu kimsingi walikuwa wamemwacha Mungu kwa sababu Musa alikuwa muda mrefu, Kutoka 32: 1... huu ni mfano mzuri wa kuonyesha kwa nini ni muhimu kwa watu wote wa Mungu kuwajibika kwa ukuaji wa kiroho wa jamii, si tu jukumu la "kiongozi" aliyeteuliwa (mwakilishi) kuhakikisha hili.
Tunapaswa kuchukua vikumbusho ambavyo Mungu anatupa kwa uzito kwa sababu anajua kwamba ni rahisi kwetu kurudi katika njia za zamani - na sisi sote tunafanya hivyo, hakuna dhambi ni kubwa kuliko nyingine, sisi sote tunahitaji ukumbusho sisi sote tunahitaji neema! Bila kujali nia ya Haruni basi re ndama, kama alikuwa anajaribu kuweka watu pamoja mpaka Musa aliporudi kwa kuwapa kile walichokitamani, au alikuwa mbaya kama wale walio karibu naye, Mungu hakufurahishwa na tabia ya watu, mstari wa 9-10..., hasira yake ilikuwa kubwa sana kwamba alitaka kuwaangamiza! Kwa unyenyekevu, Musa, alimsihi Mungu na kufanikiwa kufanya kesi kwamba Mungu hapaswi kuwaangamiza, mstari wa 14... ni rahisi sana kuwakosoa watu mara moja, na labda Haruni pia, lakini tunafanya mambo ya aina ile ile na "kumbadilisha" Mungu wakati mwingine kwa njia ambayo tunatenda au kusema au kufikiria! Kwa hiyo, somo kwetu sote ni kuwa na kusamehe zaidi na chini ya hukumu kwa sababu sisi ni wenye dhambi na kama "binadamu" kama mtu mwingine yeyote! Labda hatungetenda tofauti na Haruni kama tungekuwa katika nafasi yake, lakini ninatabasamu kwa jibu lake katika kuwalaumu wengine, mstari wa 22-24... haya yote yananikumbusha Adamu na Hawa na mimi pia - na kupotoka kwangu kutoka kwa utakatifu! Zaburi 89 ni zaburi yenye kumbukumbu ya Yesu, kwa mfano mstari wa 26-29... - tunaweza kuwa na uhakika wa hii kwa sababu ya kumbukumbu katika Waebrania 1 mstari wa 5.
Inachukua ahadi kwa Daudi, kwa mfano mstari wa 35-37... Kwa hiyo, tuna hakika kwamba hii ni sifa yetu pia. Ni Zaburi kisha ya sifa kwa wale ambao ni watakatifu au tofauti, mstari wa 1-2..., tunaimba juu ya Bwana na kutangaza upendo wake kwa sababu sisi ni watakatifu; hata mbingu zinasifu, mstari wa 5-8 na 11... na hivi ndivyo watu wa Mungu walipaswa kukumbuka siku ya Sabato, walipaswa kumsifu Mungu kwa sababu ya nguvu zake na nguvu zake na pia uaminifu wake, licha ya kushindwa kwao. Na tunaweza kupata ujasiri kutokana na hili kwa kufanya vivyo hivyo kwenye "sabato" yetu, yaani kuvunja huduma ya mkate, licha ya kushindwa kwetu pia! Kwa sababu Mungu atafanya kile alichoahidi, mstari wa 34-37 ... hivyo kutoa sisi si kuacha Yesu tunaweza kubaki na ujasiri katika ahadi za Mungu na katika utakatifu wake! Kwa hiyo, tukirejea katika 1 Wakorintho na kama watoto wa Mungu katika wakati wa Musa, washiriki wa kanisa la Korintho pia walisahau kwamba walikuwa watakatifu, au hawakutambua matokeo ya kuwa watakatifu, watu waliwafanya ndama na ndugu wa Korintho walifuata walimu wao waliopendelea na tunaposoma zaidi, Walikubali matendo mabaya. Yote ambayo Mungu alikuwa tayari kusamehe ikiwa maombezi sahihi yalifanywa na toba ilionyeshwa, lakini ni Mungu kwanza, katika upendo wake, ambaye alitoa njia za hii kwa sababu alijua kwamba tungetenda dhambi - na kumshukuru Mungu kwamba alifanya! Kwa hiyo, tunamshukuru Mungu kwa Yesu na pia kwa kila mmoja: sura ya 1 mstari wa 4-9...
Kuna sentensi 2 katika "kutoa shukrani" hii ambayo kwa kweli hunipa ujasiri, kama vile Daudi alivyokuwa ameelekezwa kwake kwamba alikuwa amekosea na kwa sababu hiyo alitubu, hizi ni "kusubiri kwa urahisi Bwana wetu Yesu Kristo" na "atakuwa asiye na hatia siku ya Bwana wetu Yesu Kristo". Maneno haya 2 yanatuhusu sisi kutoa sisi kufanya kila tuwezalo kubaki watakatifu, sisi ni "rahisi" kwa kurudi kwa Yesu kwa sababu ndani yake sisi ni "wasio na hatia", ni wazi hiyo haimaanishi kwamba tunaweza kutenda dhambi wakati wowote tunapopenda sasa na sio wasiwasi juu yake, lakini inamaanisha kwamba tunapaswa kujaribu kuwa "takatifu", tofauti na tofauti katika kila kitu tunachofanya. Na sisi ni tofauti kwa sababu tunaamini katika "ujumbe wa msalaba", mstari wa 18..., tunaamini kwamba kwa sababu ya kifo cha Yesu na ufufuo tuna uzima, na kwa sababu tuna mfano wa Yesu kufuata "tunaua" tabia zetu za kibinadamu kwa sababu tunataka kuonyesha utakatifu wetu. Lakini kila kitu kinazingatia "Kristo aliyesulubiwa", mstari wa 23..., mafundisho ya Paulo kwa kanisa la Korintho yalikuwa karibu tu na hii pia, sura ya 2 mstari wa 2... na tunapokuja kukumbuka maisha ya Yesu, kifo na ufufuo tena, tunaweza kuona ahadi ya baadaye pia wakati tutakuwa na Yesu atakaporudi kwa sababu sisi ni watakatifu na "tuna akili ya Kristo" (mstari wa 16). Hivi ndivyo tunavyopaswa kujaribu kwa msaada wa Mungu na Yesu! 1 Wakorintho 1 mstari wa 8...