Februari 27
Sote tunahitaji msaada ili kufika katika ufalme. Kwa hiyo, Mungu ametupa njia, yaani kupitia Yesu, na kutupa vitu vya kutukumnusha ili tusisahau rehema na neema ya Mungu. Hii ni kwa sababu ya asili yetu ya dhambi. Mambo ya Walawi 1 ilikuwa ilikuwa ni kumbukumbu kwa Waisraeli jinsi ya kutoa sadaka mbalimbali za kuteketezwa kama ukumbusho na kuzingatia kwao. Lakini, kama kawaida hizi zinaweza pia kutusaidia kama Wagalatia 3 mstari wa 24 unavyosema, "Kwa hiyo, sheria iliwekwa kuwa msimamizi kwa ajili ya kutuongoza kwa Kristo ili tupate kuhesabiwa haki kwa imani." Hivyo, sheria hizi zote na masomo kwa Waisraeli yanaweza kuwa msaada kwetu ingawa hatulazimiki kutekeleza dhabihu halisi za wanyama kwa kuwa Yesu alijitoa sadaka kwa ajili yetu. Dhabihu hizi zote zilitolewa kwenye mlango wa Hema la Kukutania, yaani maskani, Mambo ya Walawi 1 mstari wa 3, Yesu ndiye njia yetu ya kuwasilishwa kwa Mungu. Tunahitaji kuleta "dhabihu" zetu na kuziwasilisha kwake, "mlango". Mifano katika sura hii ni ya kundi na ndege na mstari wa 2 - 3 unatwambia kwamba sadaka hizi zilikuwa za hiari, hivyo ilikuwa juu yao na ni juu yetu kile tunacholeta kama sadaka. Hata hivyo, msemo uliotumika katika mstari wa 3 unaonyesha kwamba sadaka ilipaswa kuwa "furaha", yaani bora zaidi (bila kasoro) na pia kutolewa kwa hiari, yaani kwa mtazamo sahihi na kutaka kufanya jambo sahihi kwa ajili ya Mungu. Kimsingi, "dhabihu" zetu zikoje? "Sadaka" tunazotoa je, tunazitoa kwa "furaha"? Je, tunatoa muda kwa hiari? Je, tunatoa pesa kwa hiari? Je, tunachangia chakula na vitu vingine kwa hiari. Mungu anataka tutumie vitu ambavyo ametupa katika utumishi wake kama onyesho la "dhabihu" na "sadaka" zetu. Yesu ndiye mfano wetu na alitoa maisha yake yote kwa hiari kufanya mapenzi ya Mungu, huu ndio mfano tunaopaswa kufuata; sadaka yake ilikuwa maisha yake yote, na iliishia katika dhabihu ya mwisho, kifo chake alipouawa na wanadamu waovu. Tunajua kutoka kwa Waebrania 10 kwamba Zaburi 40 mstari wa 8 unamrejelea Yesu: "Ninatamani kuyafanya mapenzi yako, Ee Mungu wangu; sheria yako imo moyoni mwangu." Aina 3 za wanyama katika Mambo ya Walawi 1 zinatwambia kwamba ukubwa si muhimu, iwe ni ng'ombe, mbuzi wala ndege, mstari wa 2 na 14, haijalishi, wale wanaotoa wanapaswa kutoa kilicho bora zaidi, yaani "bila kasoro" na kumpa kwa "furaha". Kwa hiyo, haikujalisha kama mtu huyo alikuwa tajiri, kumlipa ng'ombe, au maskini, ambaye angeweza tu kumlipa ndege, ili kufaidika na sadaka hii ya hiari, ilikuwa wazi kwa wote. Huu ni ujumbe uleule kuhusu wokovu wa Yesu, uko wazi kwa wote. Jambo muhimu zaidi ni "ukamilifu" wa sadaka, yaani bila dosari na pia kwamba mtoa sadaka hakuitoa kwa kusitasita. Hii ni sawa kabisa na Yesu, alimpa baba yake kila kitu, hakuweka chochote, hakuweka chochote kwa ajili yake mwenyewe. Swali lilelile tena kwetu, "dhabihu" yetu tunayompa Mungu ni dhabihu halisi kiasi gani? Tumejitolea vipi? Tunafurahi kiasi gani kumtumikia Mungu? "Ukumbusho" huu wa dhabihu ya mnyama unatuonyesha kwamba uhai ulikuwa katika damu, na damu ilipotolewa kutoka kwenye dhabihu, hivyo mnyama au ndege alikufa, yaani ilitolewa kikamilifu na hii inapaswa kutukumbusha kwamba "dhabihu" zetu zinapaswa kutolewa kikamilifu. Kutoa mnyama au ndege bora kulichukua muda na juhudi, mnyama au ndege ilibidi atunzwe, ilibidi ichunguzwe kwa undani ili kuhakikisha kwamba ingekubalika na Mungu alijua ubora na juhudi zilizotumika katika dhabihu. Vivyo hivyo kwetu pia kwa "dhabihu zetu". Zaburi 103 pia inaonyesha mawazo ya mtu mcha Mungu ambaye "hufurahia" kutoa kwa hiari kwa Mungu, kwa sababu ni nafsi zetu ZOTE zinazosifu, mstari wa 1, yaani "Utu wangu wote wa ndani". Hii ni kwa sababu ya yale ambayo Mungu ametufanyia na anatufanyia, mstari wa 2-5, yaani "faida" ni "msamaha wa dhambi", "uponyaji wa magonjwa", "kukomboa maisha", kuonyesha "upendo na huruma" na "kuridhisha matamanio yetu". Kumbuka "tamaa" zetu zinapaswa kuwa katika ufalme, wakati "ujana wetu utafanywa upya kama wa tai". Mungu amefanya mambo haya yote, hivyo tunatoa "sadaka" zetu kwa "furaha", yaani tunafurahi sana kuzitoa na hatuzuii chochote. Tunapofikiria tena kwamba dhambi zetu zote zimesamehewa na kwamba tumekombolewa na Yesu na hivyo tuna amani ya akili, tunawezaje kutoitikia kwa njia sahihi? Zaburi hii yote ni udhihirisho mkubwa wa kazi ya Yesu kwa upendo kwa kila mmoja wetu, hatuwezi kupata msamaha bila yeye, kwa hiyo sifa zetu, ibada na "sadaka" yetu inapaswa kuakisi hili. Mstari wa 8-11 ni ukumbusho wa Kutoka 34 mstari wa 6-7 na unatuonyesha tena kwamba rehema ya Mungu inawahusu wale "wanaomcha", yaani wanamheshimu, ujumbe huohuo uko katika mstari wa 13 na 18. Ni upendo wake kwetu ndio unaopaswa kutufanya tutake "kutoa" kwa "furaha". Kwa kusikitisha, mtazamo wa ndugu na dada katika 1 Wakorintho mstari wa 20-21 ni tofauti kabisa na matakwa ya Mungu kwa ajili ya sadaka hizi; zilitolewa kwa mtazamo mbaya, walikuwa na ubinafsi, hakukuwa na umoja, hakukuwa na "furaha", kila mmoja alitaka kujinufaisha. Hakukuwa na ushirika katika Eklesia, kulikuwa na kundi la watu binafsi ambao walikuwa wamepoteza kanuni ya kimungu ya kutoa kwa hiari na kwa "furaha"! Kimsingi walikuwa wakimdharau Mungu na Yesu, yaani hawakuwa na heshima (hofu) na tabia yao haikukubalika kabisa. Kwa hivyo, walihitaji kubadilika na Paulo aliwapa changamoto. Sisi pia tunapaswa kuwa waangalifu tusifanye makosa yaleyale kama walivyofanya, pia omdharau Mungu na Yesu kwa "dhabihu" na "sadaka" zetu za kusitasita. Kisha Paulo anawakumbusha ndugu na dada pale, kama anavyotukumbusha sasa, mfano ambao Yesu aliweka, mstari wa 23-26, ambao ulikuwa umoja na ushirika. Mkate uliomegwa uliwakilisha mwili wa Yesu, kama vile sadaka ya kuteketezwa katika Mambo ya Walawi iliyokatwa, na Yesu "akavunja" dhambi kwa ajili yetu aliposhinda kwa ajili yetu, kwa hiyo tunapaswa kufurahia "dhabihu" tunazotoa. Tunda la mzabibu kwenye kikombe ni ishara ya damu ya uzima na tunapatanishwa kwa sababu ya Yesu. Ni lazima tukumbuke gharama iliyolipwa kwa ajili yetu na kumshukuru Mungu kwa mtazamo sahihi, tukiwafikiria Mungu na Yesu tunapowakumbuka katika mkate na divai. Tunapaswa kutoa kila kitu na kuonyesha hili tunapo "jichunguza wenyewe", mstari wa 27-32, kabla ya kuchukua mkate na tunda la mzabibu kila wiki na kujilinganisha na Yesu na kile alichotoa dhabihu kwa ajili yetu. Tutakumbushwa haraka sana kwamba hatuwezi kulinganishwa na Yesu, lakini kisha tunakumbuka haraka kwamba ni katika Yesu pekee tunaweza kuokolewa, ikimaanisha kwamba udhaifu wetu umefunikwa, ambayo nayo inapaswa kutuchochea toba yetu na pia kutuchochea kuboresha "dhabihu" yetu. Tunapaswa kufikiria kwa uzito kuhusu kile ambacho kimefanywa kwa ajili yetu. Zaburi 103 mstari wa 17 unatwambia kwamba wale "wanaomcha" (wanaomheshimu) Mungu na kumtii na kumkumbuka ndio wale ambao ufalme umeandaliwa kwa ajili yao, yaani sisi, ikiwa tutaendelea kuwa waaminifu na "kufurahia" kile tunachotoa kama "sadaka" kwa sababu ya kile ambacho kimefanywa kwa ajili yetu. "Lakini tangu milele hata milele upendo wa Bwana uko pamoja nao wamchao, na haki yake iko pamoja na wana wa watoto wao - pamoja na wale wanaoshika agano lake na kukumbuka kutii maagizo yake."