Marchi 13
Mambo ya Walawi 21 ina "kanuni" maalum kwa makuhani - tunajua kwamba maelezo halisi ya sheria hizi kwa makuhani hayatumiki tena kwetu sasa kwa sababu Yesu ni kuhani wetu na hatuko tena chini ya vipengele hivi vya ibada. Ingawa baadhi ya vipengele hapa labda havitufurahishi sasa, heshima ya kimsingi ya Mungu na masomo ya kiroho lazima bado ibaki. Idadi ya nyakati ambazo inasemwa kwamba makuhani na Mungu walikuwa "watakatifu" inapaswa kutufanya tuketi na kufikiri, hivyo pia maneno "Mimi ni BWANA". Hii inaonekana kuwa msukumo wa "kanuni" hizi, makuhani walipaswa kukumbuka na kuheshimu na kutofahamika na kutukana majukumu yao, na wala wasisahau kwamba Mungu ni BWANA! Ni kweli kwamba tunahitaji kukumbushwa mara kwa mara kuhusu nafasi yetu mbele za Mungu ingawa tumeletwa karibu naye kupitia Yesu, tunakumbushwa hapa kwamba kasoro yoyote ni picha ya dhambi - na ni dhambi inayozuia kuwasiliana na Mungu. Kila siku namshukuru Mungu kwamba tumeletwa karibu na licha ya udhaifu wetu na "uchafu" wetu wa asili tunaweza kuwa pamoja na Mungu kwa sababu ya Yesu. Mistari hii isiyostarehe inatafuta kutukumbusha kwamba licha ya mawaa yetu tunaweza kuja kwa Mungu kupitia Yesu. “Mimi ndimi BWANA niwafanyaye watakatifu”, ni maneno ya kawaida katika sura hii, yaani mstari wa 8, 15 na 23 na ni Mungu ambaye ametufanya kuwa “watakatifu” katika Yesu. Zaburi ya 120 hadi 125 ni zaburi ya kwanza kati ya 15 inayojulikana kama "wimbo wa kupandisha" - nyimbo ambazo ziliimbwa na watu walipokuwa wakipanda kwenye hekalu la Yerusalemu kuabudu. Zaburi hizi zinaonekana kuwa zinahusiana na hisia zetu mbalimbali na tunapaswa kupata mafunzo kutoka kwazo: Zaburi 120 ni sauti; 121 ni kuona; 122 ni eneo, yaani tulipo; 123 inatazama katika mwelekeo sahihi; 124 ni msaidizi wetu na 125 ni mikono ya ulinzi ya Mungu - kutukumbusha "mbawa" za makerubi na ulinzi wa Mungu na watu. Kwa hivyo tunaonekana kupata mwanzo wa taswira nzima ya uhusiano wetu na Mungu kwa kutumia hisia na hisia zetu zote - kile ambacho watu husema kinaweza kuwa kibaya - tuna uwongo, udanganyifu (Zab 120: 2-3) na hata tunapozungumza juu ya amani watu wengine wanaosikia wako kwa vita (Zab 120: 7), lakini tunapomwita Mungu anatujibu (Zab 120: 2) Kwa kujibu kuangalia kwetu, kuuliza na kujibu ambapo msaada wetu unatoka, tunapata jibu hilo la ajabu, Zaburi 121 mstari wa 1-2 ... na yeye hutuangalia - mara 5 inarudiwa - Mungu anaangalia kila kipengele cha maisha yetu, kama tuko macho au usingizi na hataruhusu "mguu wetu kuteleza", mstari wa 3. Wakati mwingine katika maisha yetu sasa tunahisi kwa uwazi kuwa ufalme wa 1 kama ulinzi wa mwisho wa Zaburi 2. inadokeza mahali ambapo amani na usalama vinahakikishwa, kwa mfano mstari wa 6-9… Zaburi hii ni “mahali” yetu, yaani, pale safari yetu inapoishia, tunataka kwenda “juu hadi nyumbani kwa BWANA”, mstari wa 1, tunataka kusimama Yerusalemu ambapo kwa hakika kutakuwa na usalama na amani. Ndiyo, kwa hakika lazima tuwe tunaomba msaada sasa katika sehemu kama vile Ukrainia, Afghanistan, Kamerun, n.k. lakini amani tunayoitamani sana ni amani ambayo Yesu ataleta. Tunatambua jinsi tulivyo wenye dhambi na kwa hiyo ni kiasi gani tunategemea rehema na Zaburi ya 123 ni hivyo tu, kwa sababu tunajua kwamba kumtazama Mungu tu, sasa kupitia Yesu, ndipo mahali pekee ambapo tunaweza kupata rehema, mstari wa 1-2... Na tunaonekana kuwa na tofauti hapa katika mstari wa 3-4 na "wenye kiburi" na "wenye kiburi" - wenye kiburi na kiburi hawangetafuta rehema, kwa hiyo hawataonyeshwa huruma! Wenye kiburi hawangemtegemea Mungu kwa msaada wao, Zaburi 124, ni wanyenyekevu wanaomtambua Mungu karibu yao, mstari wa 1-5… Ni utambuzi huu kwamba tunahitaji msaada kutoka kwa Mungu ambao hututenganisha na kuonyesha unyenyekevu na hitaji la msaada na rehema! Hii inatuongoza kusifu tunapotambua kwamba “msaada wetu u katika jina la BWANA, Muumba wa mbingu na nchi”, mstari wa 6-8… Ni Mungu pekee anayeweza “kuwazunguka watu wake” kwa mikono yake ili kuwalinda, Zaburi 125:1-2… hii ni picha nzuri tena ya kumtumaini Mungu na jibu lake, cha kusikitisha ni kwamba kwa sasa tunazungukwa na uovu mwingi, kwa nini Mungu hawezi kushindana na uovu mwingi. 3…, kwa hivyo dalili zote katika Biblia kwamba tunapaswa kujaribu kujitenga - au "watakatifu" sasa tunapojitayarisha kwa ufalme ujao. Na tumshukuru Mungu kwamba uovu utafutiliwa mbali, mstari wa 4-5… wakati hakutakuwa na ukatili tena kwa wanaume na wanawake wenzetu kama inavyoonyeshwa kwa kutisha huko Ukreini. Wakati wa Yesu jangwani katika Luka 4 unaleta haya yote pamoja kama umuhimu kwetu leo. Yesu alijaribiwa kwa njia sawa na sisi, ni wazi alikuwa na nguvu kubwa kuliko sisi kwa sababu yeye ni mwana wa Mungu - kwa hiyo uwezo mkubwa, jaribu kubwa zaidi, lakini katika majaribu yake yaliyoandikwa hapa alikumbuka kwamba alikuwa "mtakatifu" - tofauti. Akiwa hajala chochote kwa siku 40 ni wazi angekuwa na njaa na angeweza kwa urahisi sana kugeuza mawe kuwa mkate - tunajua uwezo wake katika kulisha 5,000 na 4,000, lakini alifikiria juu ya unyenyekevu na jinsi Mungu alivyowasaidia watoto wake jangwani na akakumbuka muhtasari katika Kumbukumbu la Torati 8 na jinsi Mungu alivyowakumbuka na "kuwalinda" watu wake. Ingawa alikuwa akiteseka kwa muda, alimkumbuka baba yake na yote aliyosimamia. Mstari wa 4… Jaribu la kutawala falme za ulimwengu lazima lilikuwa ni jaribu la ajabu, tumejihisi kutokuwa na uwezo sana tunapoona mateso duniani kwa sababu ya matendo ya wanadamu, kwa mfano vita, lakini hatuna uwezo, Yesu hakuwa, angeweza kutatua masuala kama vile alivyoyaona wakati huo, lakini alikumbuka tena utakatifu wake na akarudi juu ya kile alichojua kuwa ni sahihi katika Kumbukumbu la Torati 6: 1. mstari wa 8… Na inaonekana kumwachia Mungu mambo na wakati wake mfano wa 3 pia unapingwa na Kum 6:16 katika mstari wa 9-12… Katika haya yote Yesu alihakikisha kwamba kiburi chochote kilikomeshwa kwa unyenyekevu, na kumwachia Mungu mambo. Ingawa Yesu alikataliwa kwa kura, alifundisha na kuponya na aliendelea kufundisha kuhusu ufalme wa Mungu mstari wa 43-44… Imefupishwa katika mstari wa 18-19… picha nyingine ya ufalme. Zab. 122 mstari wa 6-9… Tunaposhiriki mkate na tunda la mzabibu, mshukuru Mungu kwamba ametufanya watakatifu na kutuahidi ufalme!