Marchi 14
Jinsi tunavyotenda wakati wote lazima ionyeshe heshima kamili kwa Mungu. Mambo ya Walawi 22 inatukumbusha hitaji la kumpa Mungu kilicho bora zaidi - kwa Waisraeli hizi ndizo dhabihu walizotoa, kwa mfano mstari wa 19-20, ilibidi ziwe bila dosari, mstari wa 21. Mistari ya 22-25 inatoa baadhi ya mifano ya kile kinachoonekana kuwa na kasoro; pia inatofautisha kati ya sadaka ya “hiari” na “nadhiri”, lakini hoja inayotolewa hapa ni kwamba Mungu ameweka “kanuni”. Iwe walieleweka au la, walipaswa kufuatwa ili kuonyesha heshima kwa Mungu, mstari wa 1-2. Sura inaisha kwa ukumbusho unaorudiwa kwamba tunapaswa "kushika amri za Mungu", mstari wa 31-33, kwa nini? Kwa sababu Mungu alisema “Mimi ndimi BWANA”. Ni Mungu aliyewafanya watu kuwa “watakatifu”, ni Mungu aliyewatoa “Misri”, amefanya hivi pia kwa ajili yetu, ametufanya kuwa watakatifu na kututoa “dunia”, kwa hiyo sisi pia tunapaswa kumheshimu. Tumejadili hili hapo awali katika sura zilizopita kwamba “mtiririko” wowote au “uchafu” wowote unaotoka katika miili yetu humfanya mtu huyo kuwa “najisi”, mstari wa 4, na hii inatukumbusha kwamba kile ambacho kwa asili kinatoka kwetu, yaani, asili yetu ya kibinadamu ni ya dhambi na inatubidi kujaribu kubadilika na kuwa kama Yesu na kama Mungu. Katika upendo wake Mungu aliagiza njia ambayo watu katika siku za Musa wangeweza kuwa safi kama alivyofanya nasi, yaani, tuna Yesu. Lakini bado tunapaswa kumheshimu Mungu. Huu ni ufunguo wa kutembea kwetu kwa ufalme, tunapaswa kumheshimu yeye na njia zake na kutambua kwamba njia zake daima ni sawa na tunapaswa kujaribu kufuata amri zake. Zaburi 3 zinazofuata katika "Nyimbo za kupaa" ni Zaburi 125-127, tuliona jana kwamba Zaburi 125 inahusu mikono ya ulinzi wa Mungu kwa njia ambayo "huzunguka" watu wake, mstari wa 2, yeye huwazunguka watu wake ili waovu wasiweze kuwashawishi katika njia mbaya, mstari wa 3-5, na matokeo ya ufalme, hatimaye. Zaburi ya 126 inaendelea kwenye maana inayofuata, hiyo ni ya sifa. Watu wa Mungu walipofikiria mahali walipokuwa Misri, na mataifa mengine ambako walitawanywa baadaye, na kuilinganisha na hali yao mpya ya kurudi Sayuni, walijawa na furaha, mstari wa 1-3. Hawakuweza kujizuia kusifu, walidhani ilikuwa ndoto, na kuimba kwa furaha! Sisi pia tunapaswa kuwa na furaha na sifa hiyohiyo kwa sababu ya yale tuliyoahidiwa katika ufalme Yesu atakaporudi. "Bahati" yetu itarejeshwa pia ikiwa tutaendelea kumheshimu Mungu na badala ya machozi kutakuwa na furaha, mstari wa 4-6. Kuna uhusiano mwingi katika mstari wa 5 na unabii kuhusu kurejeshwa kwa Israeli katika ufalme Yesu atakaporudi, yaani Isaya 35 mstari wa 10; 51 mstari wa 11; 60 mstari wa 15 na 61 mstari wa 7 , hivyo nadhani tunaweza kusema kwa usalama kwamba sisi ni maana ya kufikiri juu ya furaha katika ufalme tunaposoma mistari hii katika zaburi. Na Zaburi ya 127 inakazia tena heshima ya Mungu ambayo tunapaswa kuwa nayo katika kila jambo tunalofanya. Mstari wa 1-2 unasema isipokuwa tukihamasishwa na Mungu na "kujenga" juu ya kile anachosema, kazi yetu ni kupoteza muda, tunapaswa kujaribu kumfuata Mungu na kujaribu kutii amri zake, vinginevyo tutashindwa katika jitihada zetu zozote. Zaburi hii inadokeza familia, mstari wa 3-5, sisi pia tuko katika familia ndani ya Yesu, tukiwa na ushirika sisi kwa sisi kwa hiyo inafuata kwamba tukijenga jumuiya yetu kwa msingi wa Mungu, yaani “Mungu ndiye anayeijenga nyumba”, basi itakuwa imara na kazi yetu ndani yake haitakuwa bure. Hii inaonyesha heshima ya Mungu. Yesu alifundisha kuhusu ufalme wa Mungu na kwa namna fulani ndogo alionyesha ufalme kimwili alipoponya watu mfano mtu katika Luka 5 na watu wakamsifu, mstari wa 26. Mtu mwenye ukoma ambaye Yesu alimponya katika mstari wa 13 alianza maisha yaliyobadilika tangu wakati huo - kabla ya Yesu kumponya aliepukwa na watu wote - baada ya uponyaji wake angekubaliwa tena katika familia yake na angekuwa na marafiki tena. Yesu alifanya ujenzi wake wote pamoja na Mungu, yaani, “Mungu hujenga nyumba yake”. Kwa mfano, kabla ya kuwachagua wanafunzi wake, Yesu alisali na Mungu akamwagiza achague watu wanaofaa kwa ajili ya huduma yake. Ya kwanza ilitokana na kuvuliwa kwa miujiza ya samaki katika mstari wa 6-7. Lakini hii ilifanyika BAADA ya Yesu kutumia kwanza mashua ya Petro (Simoni) kufundisha kutoka, wakati wa mafundisho haya Petro alijifunza na alionyesha heshima yake kwa mwana wa Mungu, mstari wa 4-5, na kujibu mstari wa 8-10; jibu hili la heshima na unyenyekevu lilimfanya Yesu kusema "nifuate", mstari wa 11. Mpangilio wa matukio unaonekana kuwa sawa, yaani 1 ni mafundisho, ya 2 ni heshima, ya 3 ni sehemu ya familia ya Mungu. Luka anaandika kwamba Lawi aliitwa baadaye na ingawa haisemi hapa, yeye pia alimsikiliza Yesu (Mk 2 mstari wa 14), na ni wazi aliheshimu mafundisho yake na akawa sehemu ya familia. Sehemu yenye nguvu katika sura hii ni kwamba Yesu alisamehe, alisema hivi kwa mtu aliyepooza, mstari wa 23, na wale waliomheshimu Yesu waliacha kila kitu na kumfuata - Yesu akawa kipaumbele chao cha kwanza na kwa sababu Yesu alikuwa kipaumbele chao cha kwanza, hii ilimaanisha kwamba Mungu alikuwa pia. Kwa kusikitisha, si kila mtu alimheshimu Yesu, Mafarisayo hawakumheshimu, walilalamika, mstari wa 30 na 33, hawakutambua kwamba walikuwa sawa na kila mtu na walihitaji kutubu, mstari wa 32. Ni wazi kwamba kila mtu anahitaji kutubu kwa sababu sisi sote ni wenye dhambi. Kwa bahati mbaya Mafarisayo walifikiri kwamba wao ni wenye haki na hawakufikiri kwamba walikuwa “wagonjwa” hivyo hawakujisumbua kutafuta daktari, lakini kwa kweli walipaswa kuwa, mstari wa 31. Bila heshima kwa Mungu (na kwa ajili ya Yesu) jengo hilo linashindwa – Yesu alikuwa akirejelea jambo hili katika mfano katika mstari wa 36-39. "Jengo la zamani" lilikuwa dhaifu na halikuweza kurekebishwa, halikuwa na maana ya kurarua kiraka kutoka kwa vazi jipya ili kutengeneza la zamani kwa sababu linaharibu mpya! Wala divai mpya haimwagiwi katika ujuzi wa divai kuukuu kwa sababu zote mbili zitaharibika. Yesu akisema kwamba divai mpya inapaswa kuingia katika viriba vipya ni kusema kwamba njia mpya ya kuitikia mafundisho ya Yesu na ya Mungu ilikuwa ya lazima ili kuwe na wokovu na hilo linasaidiwa na kustahi sana mambo ya Mungu.