Marchi 18
Mambo ya Walawi 26 kimsingi imegawanywa katika sehemu 3, yaani, "thawabu kwa utii", mstari wa 1-13; "adhabu kwa ajili ya kutotii", mstari wa 14-39 na fursa ya toba, mstari wa 40-46. Wakati watoto wake "wanamcha" Mungu na matokeo yake mambo yanaenda vizuri na pia wakati watu wanarudi kwa Mungu, basi Mungu ni "BWANA", mstari wa 1-2, 12-13 na 44-45 na hii inaonekana inafaa. Inatarajiwa kwamba watu wanapomfuata na kujinyenyekeza wanapotambua kwamba hawakumfuata, Mungu atasema “Mimi ndimi BWANA”. Ni jambo lisilopatana na akili kutazamia Mungu awe pamoja nasi ikiwa hatujaribu kumpendeza. Sisi sote tunajua jinsi tunavyoitikia watu tunaowapenda wanapotukataa kabisa, kwa nini tutarajie Mungu atende kwa njia tofauti? Haya ndiyo “maagizo, sheria na masharti” ambayo Mungu alimpa Musa, mstari wa 46, ili Musa awapitishe kwa watu, kwa hiyo walipaswa kuyazingatia kwa uzito, kama vile sisi tunapojifunza kutoka kwao. Mistari 13 ya kwanza inaweka wazi kabisa kwamba “ikiwa” watu wangemtii Mungu na wasimbadilishe na chochote, angewasaidia kwa chakula na usalama n.k. Hata hivyo, ikiwa wangemwasi na kufanya walivyotaka, basi Mungu angewaletea matatizo, mstari wa 14-39, yaani wangepatwa na mashambulizi ya maadui na maradhi, mstari wa 14-17; wangepatwa na njaa, mstari wa 18-20; wangeteswa na wanyama pori, mstari wa 21-22; wangepata mashambulizi zaidi kutoka kwa adui zao na mapigo, mstari wa 23-26; wangeteseka kutokana na uadui wa Mungu na wangefukuzwa kutoka katika nchi, mstari wa 27-35; hata wale walioepuka utisho na kuwa katika nchi nyingine pia wangeogopa, mstari wa 36-49. Mara tano Mungu alisema atawapa fursa - mateso ambayo alileta juu yao yalikusudiwa kuwarudisha kwake, alitaka waondoe kiburi chao na kuwa wanyenyekevu, mstari wa 19.
Kila moja ya “adhabu” hizi zilikuwa kinyume na baraka ambazo Mungu alikuwa ameahidi ikiwa wangetii; kadiri wangemwacha Mungu, ndivyo baraka walizokuwa nazo awali zingetoweka. Walimkataa Mungu na kufanya walichotaka, na kuteseka - hakika hili linapaswa kuwa somo kwetu pia! Hata hivyo Mungu ni Mungu mwenye rehema, ndiyo anadai utii, lakini wakati watu wangejinyenyekeza, mstari wa 41, yaani kukiri dhambi zao na kutubu, basi asingewaangamiza kabisa. Ndiyo, Mungu ni mwenye upendo na huruma, hana kikomo, lakini ni masharti! Je, umeona kwamba Mungu alisema watakapokuwa nje ya nchi ndipo nchi itafurahia Sabato ambayo wangeitoa, mstari wa 34-35. Hoja ya Sabato katika sura ya 25 ilikuwa watu waonyeshe imani yao na uthamini wao wa upendo wa Mungu. Cha kusikitisha ni kwamba tunajua kutokana na historia kwamba Wayahudi walimkataa Mungu na kupelekwa utumwani, waliteseka kutokana na “adhabu kwa ajili ya kutotii” - yote hayo! Wacha tujifunze masomo! Zaburi ya 137 ulikuwa wimbo ambao watu wa Mungu waliandika na kuimba walipokuwa utumwani Babeli, walikuwa huko kama vile Mungu alivyosema wangekuwa ikiwa wangemkataa, lakini wimbo huu unathibitisha kwamba mabaki walikiri na kutubu, walitaka kurudi katika nchi kama vile sisi tunataka kuwa katika ufalme wa Mungu wakati Yesu atakaporudi. Zaburi ya 138 mstari wa 3 inathibitisha kile kilichoandikwa katika Mambo ya Walawi, yaani kama "tukimwita" Mungu, "atajibu"; "wito" huu unapaswa kuwa njia ya maisha, sio ya kutomfikiria Mungu! Tena tunaona kwamba Mungu hafurahii wenye kiburi, mstari wa 6, na kwamba sikuzote Mungu atatimiza kusudi lake, mstari wa 8. Hatawaacha watu wake kwa sababu ya ahadi ambazo ametoa. Sasa Zaburi ya 139 inapaswa kutufanya tufikirie sote, kwa sababu Mungu anajua kila kitu kutuhusu, hakuna mahali popote ambapo tunaweza kujificha kutoka kwake! Anajua mawazo yetu, anajua tunachofikiri, mstari wa 1-4.
Anajua kila hatua yetu na tunapaswa kukumbuka na kukiri hili kila wakati. Ni Mungu pekee anayeweza kutupa uzima wa milele na maombi yetu yanapaswa kuwa sawa na yale ya mtu aliyeandika zaburi hii ili Mungu “atuchunguze na kuijua mioyo yetu”, mstari wa 23-24. Ni Mungu aliyetuumba, mstari wa 13-16, hivyo ni Mungu anayetujua kwa undani, kwa hiyo hakuna kujificha kwake. Wale miongoni mwetu wanaofikiri kwamba tunaweza kujificha kutoka kwa Mungu, tunahitaji kukiri na kutubu na kuwa wanyenyekevu; wale wetu ambao kwa unyenyekevu tunamwomba Mungu atuchunguze wanaweza kutazamia ufalme wa milele kwa ujasiri. Tunajua kwamba kuna gharama ya kumfuata Yesu, Yesu anaeleza hili katika Luka 9 mstari wa 57-62. Gharama ya uanafunzi inaweza isiwe nyumba, inaweza kuwa kuacha biashara ya familia, inaweza kuwa kuacha familia kwa sababu kanuni zao si sawa na za Yesu. Yesu anafafanua sana katika hitimisho lake kwa sababu anasema kwamba yeyote anayejuta kumfuata Yesu hafai kwa ufalme, mstari wa 62, hivyo ibada yetu kwa Mungu na Yesu inapaswa kuwa kila siku, haijalishi tunafanya nini. Wanafunzi walionyesha kwa mabishano yao katika mstari wa 46-48 kuhusu nani angekuwa mkuu zaidi, kwamba walikuwa bado hawajaelewa kikamili unyenyekevu na kuwa kama Yesu kulimaanisha nini - jibu la Yesu lilikuwa kwamba wanapaswa kumkaribisha "mtoto mdogo" kwa sababu ya Yesu, kumtunza mtoto haikuwa kazi kubwa kubwa, lakini kumkaribisha mtoto haikuwa muhimu kuliko kufanya kazi kuu! Zaidi ya hayo, alisema Yesu, kwa kumkaribisha mtoto, unamkaribisha Yesu na pia Mungu! Pengine mabishano hayo yalichochewa na kujua kwamba ni Petro, Yakobo na Yohana pekee waliokuwa pamoja na Yesu kwa ajili ya kugeuka sura, mstari wa 28-36, na hii ilionekana kama “kazi kubwa”, lakini suala zima la kumfuata Mungu ni kuifanya kwa unyenyekevu – kiburi kiliwafanya Waisraeli kutawanywa kati ya mataifa, kiburi kilishutumiwa katika Zaburi na sasa Yesu ndiye aliye mkuu zaidi. Kwa hiyo, ujumbe uko wazi, sote tunapaswa kumfuata Bwana wetu kwa unyenyekevu.