Aprili 8
Hesabu 26 ni sensa nyingine ya Waisraeli, wakati huu ilikuwa ni miaka 40 baada ya miaka ya kwanza, mstari wa 64. Suala hili ni muhimu kwa sababu matokeo yalitofautiana, hii ni kutokana na ukweli kwamba wale wote walio na umri wa zaidi ya miaka 20 walikufa kabla ya wakati wa kuvuka kuingia katika nchi, mstari wa 65. Sensa inathibitisha kwamba Mungu anapendezwa na watu na urithi wao binafsi, tuna majina na idadi zilizonukuliwa, lakini pia tuna mambo yanayodokeza kushindwa kwao, kwa mfano Kora, Dathani na Abiramu, mstari wa 9, pamoja na ukumbusho dhahiri wa kwa nini kizazi kilichotoka Misri kilikufa jangwani. Somo lingine tena hapa ni kumwamini na kumtii Mungu. Mithali 18, mstari wa 1-9 inatukumbusha kuhusu upumbavu wa kufuata matamanio ya asili ya mwanadamu. Tofauti na mstari wa 10 ni uhakika kwamba ukibaki katika Mungu basi uko salama, mifano ya Kalebu na Yoshua inaonyesha hili. Mstari wa 11-13 unathibitisha kwamba mtu yeyote anayejenga kujiamini kwake yuko katika hali dhaifu na anahitaji kubadilika na kuwa mnyenyekevu. Mstari wa 15-16 unaonyesha kwamba mtu anayetafuta "maarifa" ana hekima; kuna faida katika hili, iliyopendekezwa katika mstari wa 22, yaani kupata "mwenzi". Jambo bora zaidi ambalo yeyote kati yetu anaweza kufanya ni kupata "mwenzi" katika Mungu na katika Yesu. Ninakumbushwa picha ya uhusiano wa mwanamume/mwanamke katika Biblia unaowakilisha Yesu na Eklesia, na kwa upande wa Waisraeli wakati huo, Mungu na wao. Ni kweli kuwa hii ni baraka kutoka kwa Mungu! Ni wazi kwamba mke au mume wa kimwili pia ni hivyohivyo! Kabla ya kuendelea na somo la mwisho leo, mstari wa 21 unatufanya tufikirie umuhimu wa hitaji la kudhibiti ndimi zetu - ni suala la "uzima na kifo". Uzima na kifo kwa maana ya kiroho kwa sababu Mungu anataka tudhibiti ndimi zetu. Aidha, jambo hili pia hujitokeza katika namna ya kimwili kwa sababu mazungumzo yasiyo ya busara yanaweza kutuweka hatarini machoni pa wanadamu wenzetu. Wafilipi 1 ni muungano wa ushirikiano na waumini wenzetu na jinsi matendo yetu yanavyoonekana kwa wengine. Paulo alifurahi sana kuhusu eklesia huko Filipi kiasi kwamba alimshukuru Mungu kwa ushirikiano uliowezekana katika Yesu. Matendo yake ya kimungu na maneno (ulimi) yalishuhudiwa na walinzi wake gerezani ambao walikuwa na nguvu za kimwili za uzima na kifo, lakini walivutiwa na mtindo wa maisha wa Paulo na wakamruhusu kuendelea na kazi yake, ingawa ilikuwa imezuiliwa na kifungo chake. Paulo anataja hili katika mstari wa 12-14. Mstari wa 27 hadi mwisho wa sura hii ni himizo la Paulo kwetu sote tunaosoma barua zake ili tuwe mfano kwa wengine. Tunahitaji kuishi maisha yanayostahili ujumbe wa Mungu, tukikumbuka kwamba wokovu wetu unatoka kwa Mungu. Kwa hiyo, Paulo anasema katika sura ya 2 mstari wa 1-8, tuna mfano mzuri katika Yesu, ambaye tunapaswa kumwiga katika kila nyanja ya maisha yetu. Alijitoa kwa ajili yetu, yaani, mume kwa ajili ya mke; hivyo, tunapaswa pia kutojiangalia sisi wenyewe bali kwa wengine. Mstari wa 9-11 ni sifa tunayopaswa kuwa nayo kwa ajili ya Yesu kwa sababu ya yale aliyotutendea. Na "kila ulimi" unakiri kwamba Yesu ni Bwana, ukumbusho kwamba ulimi ni suala la uzima na kifo. Kwa hiyo, mstari wa 12-13, tunafanyia kazi wokovu wetu kwa "hofu", au heshima kubwa ya Mungu. Na hii inaonyeshwa tena kwa matendo yetu, mstari wa 14-18. Tunaweza tusiwe na lawama katika Yesu, lakini tunapaswa kujaribu kuwa kama yeye. Paulo anatukumbusha kwamba kuna majaribu mengi katika ulimwengu "uliopotoka" lakini tunapaswa kushikilia sana "neno la uzima". Hivyo, sote tunapaswa kumlenga Yesu, tunapaswa kujaribu kumtii Mungu na tunapaswa kujaribu kuwa kama Yesu - hii itatuleta kwenye wokovu katika neema na rehema za Mungu.